Í ríki Danakonungs
16. maí 2007 klukkan 19:31
Það liggur eiginlega við því að ég sé kominn heim þegar ég er farinn að blogga frá Danmörku. Eftir 6 daga lestarferð gegnum Síberíru, sólarhringsdvöl í Moskvuborg og örstutt viðlit í Dusseldorf er ég sum sé kominn til kóngsins København. Ekki nóg með það heldur gerði ég gott betur og eftir eina nótt í gömlu höfuðborg okkar Íslendinga tók ég lestina út á Sjálands Odda þar sem ég er staddur núna.
Ég ætla ekki að rekja ferðina neitt nákvæmlega enda yrði það ekkert spennandi lesning auk þess sem ég nenni því ekki núna en þó verð ég að segja eitt. Moskva er líklega með fallegri borgum sem ég hef verði í og kom verulega á óvart.
Síðan er það bara lokahnykkur þessarar ferðar sem bíður mín á laugardaginn þegar ég flýg heim til Íslands eftir 9 mánaða dvöl í Peking. Það er margt sem ég hlakka til að gera þegar ég kem heim og listinn sem inniheldur m.a. sundferð, ísbíltúr og Bæjarins Bestu orðinn ansi langur. Ég er samt alveg viss að eftir nokkra daga verður þetta bara orðinn grár hversdagsleikinn aftur og ég muni strax fara að sakna Kína. Það á örugglega eftir að vera rigning þegar ég kem heim.
Kveđjustund
08. maí 2007 klukkan 02:42
Jæja, þá er komið að því, síðasta bloggfærslan frá Kína. Á morgun klukkan 7:45 leggjum við strákarnir af stað með síberíuhraðlestinni hér frá Peking í vesturátt. Sex daga lestarferð er framundan gegnum norður Kína, Mongólíu og sléttur Rússlands en 14. maí verðum við komnir til Moskvuborgar. Það er auðvitað lítið samband við umheiminn sem við höfum meðan lestin brunar gegnum stærsta land í heimi. Þetta þýðir það að bæði kosningarnar og Júróvisjón munu alveg fara fram hjá okkur og ég mun ekki vita fyrr en þremur dögum seinna hvort faðir minn hefur komist á þing.
Það verður stutt stopp í Moskvu því við eigum flug til Kaupmannahafnar daginn eftir en það er þó vonandi að við getum skoðað eitthvað, kannski skellt okkur á Rauða Torgið. Við fljúgum með Air Berlin og millilendum í Þusslaraþorpi í Þýskalandi áður en við höldum áfram til Danmerkur.
Planið er svo að eyða nokkrum dögum meðal frænda okkar Dana, við höfum fegnið vilyrði fyrir gistingu hjá gömlum skólafélögum sem búsettir eru í Kaupmannahöfn auk þess sem ég ætla út á Sjálands Odda. Þar ætla ég að heimsækja þau Erlu og Niels, yndislegt fólk sem ég vann hjá þrjú sumur hér í "gamla daga".
Það verður svo 19. maí, á afmælisdegi Halldórs Bergs sem við strákarnir stígum upp í flugvél á Kastrup og fljúgum yfir hafið mikla í átt að eyðiskeri langt burt frá allri siðmenningu. Samkvæmt áætlun lendum við rétt fyrir klukkan 3 í Keflavík. Það verður gott að koma heim.
Það verður þó með miklum söknuði sem ég mun kveðja Peking á morgun, hér má finna allt sem Ísland getur ekki boðið svo sem eins og gott veður og fáránlega lágt verðlag. Auk þess hefur maður kynnst fullt af fólki en verður nú að kveðja alla vegana í bili. Hver veit þó nema ég verði kominn hingað aftur innan skamms. Ég ætla að reyna að blogga eitthvað á meðan ferðalaginu stendur þótt það verði eflaust takmarkað.
Það verður stutt stopp í Moskvu því við eigum flug til Kaupmannahafnar daginn eftir en það er þó vonandi að við getum skoðað eitthvað, kannski skellt okkur á Rauða Torgið. Við fljúgum með Air Berlin og millilendum í Þusslaraþorpi í Þýskalandi áður en við höldum áfram til Danmerkur.
Planið er svo að eyða nokkrum dögum meðal frænda okkar Dana, við höfum fegnið vilyrði fyrir gistingu hjá gömlum skólafélögum sem búsettir eru í Kaupmannahöfn auk þess sem ég ætla út á Sjálands Odda. Þar ætla ég að heimsækja þau Erlu og Niels, yndislegt fólk sem ég vann hjá þrjú sumur hér í "gamla daga".
Það verður svo 19. maí, á afmælisdegi Halldórs Bergs sem við strákarnir stígum upp í flugvél á Kastrup og fljúgum yfir hafið mikla í átt að eyðiskeri langt burt frá allri siðmenningu. Samkvæmt áætlun lendum við rétt fyrir klukkan 3 í Keflavík. Það verður gott að koma heim.
Það verður þó með miklum söknuði sem ég mun kveðja Peking á morgun, hér má finna allt sem Ísland getur ekki boðið svo sem eins og gott veður og fáránlega lágt verðlag. Auk þess hefur maður kynnst fullt af fólki en verður nú að kveðja alla vegana í bili. Hver veit þó nema ég verði kominn hingað aftur innan skamms. Ég ætla að reyna að blogga eitthvað á meðan ferðalaginu stendur þótt það verði eflaust takmarkað.
Hvađ kostađi Kínaferđin?
06. maí 2007 klukkan 09:17
Ég var spurður að því hvað ég héldi að þessi vetur hefði kostað mig í heildina. Ég er að hugsa um að nota tækifærið og fara yfir það fyrst þessu er nú einu sinni næstum lokið.
Það er best að byrja á skólagjöldunum en þau voru fyrir heilan vetur rúm 20.000 RMB eða um 200.000 kr.
Ferðin út kostaði í kringum 70.000 kr. og ferðin heim kostar um 50.000 kr.
Íbúðin okkar kostar 4200 RMB á mánuði og ég borga því 1400 RMB sem eru um 12.500 kr. og ég var í níu mánuði þannig það gerir um 112.500 kr. í leigu yfir veturinn.Við þetta bætast reikningar fyrir gas, vatn, rafmagn og síma sem eru u.þ.b. 350 RMB (3300 kr.) á mánuði.
Þetta eru þeir kostnaðarliðir sem eru hvað auðveldastir að sjá fyrir og einnig þeir stærstu en annar kostnaður er frekar erfiður að reikna út og fer auðvitað bara eftir neyslu hvers og eins. Matur, samgöngur, skemmtanir, fatakaup og fleira er eitthvað sem er mjög erfitt að hafa reiður á og áætla fyrir fram en það má þó reyna.
Það er t.d. alveg hægt að eyða ekki meira en 60 RMB (rúmlega 500 kall) í mat á dag og ég gerði það um tíma að passa mig að fara ekki yfir þá upphæð. Það getur hins vegar verið frekar þreytandi til lengdar sérstaklega ef maður vill éta eitthvað aðeins dýrara svo sem pizzur og annan vestrænan mat. Hér verður auðvitað að koma fram að ég elda nánast aldrei og borða því alltaf úti en ég er ekki viss um að það sé eitthvað dýrara.
Samgöngur kosta ekki mikið hér í Peking en við notum leigubíla og lestir talsvert mikið þannig að það kostar sitt. Fyrst og fremst mæli ég með því að fólk kaupi sér hjól. Sá ferðamáti er mjög þægilegur og kostar ekkert nema örfáa þússara í byrjun. Borgin er samt annsi stór og þá verður maður að grípa til annara samgöngutækja. Leigubílar eru ódýrir, 90 kr. í startgjald og fyrstu 3 km ókeypis en eftir það er rukkað um 18kr./km og 18 kall fyrir hverjar 5 mín í bið. Í Peking eru ekki nema 3 lestarlínur sem skýrir mikla notkun leigubíla en lestirnar eru ódýrar, stakt far kostar 27 kr. eða 45 kr. eftir því hvort skipt sé um kerfi. Við vorum heldur lengi að komast upp á lagið með að nota lestirnar en það getur sparað manni dágóðan pening. Strætó er hræódýr hér, kostar frá 9 kr. upp í 18 kr. eftir því hversu langt er farið en það kerfi er svolítið flókið og við létum það alveg ógert að nota strætó.
Annar kostnaður fer eins og ég sagði algerlega eftir hverjum og einum en það er auðvitað miklu ódýrara en heima og föt eru sérlega ódýr hér. Ég ætla ekki einu sinni að reyna slumpa á hvað ég hef eytt í neyslu hér lið fyrir lið en hins vegar get ég sagt með nokkurri nákvæmni hversu miklum pening ég hef eytt frá því að ég kom hingað í haust. Þessi tala er kannski ógnvænleg við fyrstu sýn en skánar við útskýringar.
Níuhundruðsextíuogfjögurþúsundsexhundruðogþrjátíu (964.630 kr.) er sú upphæð sem ég hef eytt hér en þá er líka ALLT talið með! Inni í þessu eru skólagjöldin, ferðirnar út og heim, öll leigan og reikningar, allur matarkosnaður og neysla og mánaðarferðalag um suðaustur asíu svo fátt eitt sé nemt. Einnig eru inní þessu árgjöld í félög sem ég hef borgað meðan ég var hérna úti en tengjast ekki Kínaferðinni neitt eins og í björgunarsveitina, Ferðafélag Íslands, Samtök hernaðarandstæðinga og vinstri græna.
Þetta er ekki mikill peningur fyrir heila vetur finnst mér en það er heldur ekki eins og við höfum verið að lifa eitthvað fátæklega hér. Það er örugglega ekkert mál komast af á 500.000 kalli en það er líka lítið mál að slaga upp í 2 milljónir, það fer bara eins og ég segi eftir hverjum og einum.
Það er best að byrja á skólagjöldunum en þau voru fyrir heilan vetur rúm 20.000 RMB eða um 200.000 kr.
Ferðin út kostaði í kringum 70.000 kr. og ferðin heim kostar um 50.000 kr.
Íbúðin okkar kostar 4200 RMB á mánuði og ég borga því 1400 RMB sem eru um 12.500 kr. og ég var í níu mánuði þannig það gerir um 112.500 kr. í leigu yfir veturinn.Við þetta bætast reikningar fyrir gas, vatn, rafmagn og síma sem eru u.þ.b. 350 RMB (3300 kr.) á mánuði.
Þetta eru þeir kostnaðarliðir sem eru hvað auðveldastir að sjá fyrir og einnig þeir stærstu en annar kostnaður er frekar erfiður að reikna út og fer auðvitað bara eftir neyslu hvers og eins. Matur, samgöngur, skemmtanir, fatakaup og fleira er eitthvað sem er mjög erfitt að hafa reiður á og áætla fyrir fram en það má þó reyna.
Það er t.d. alveg hægt að eyða ekki meira en 60 RMB (rúmlega 500 kall) í mat á dag og ég gerði það um tíma að passa mig að fara ekki yfir þá upphæð. Það getur hins vegar verið frekar þreytandi til lengdar sérstaklega ef maður vill éta eitthvað aðeins dýrara svo sem pizzur og annan vestrænan mat. Hér verður auðvitað að koma fram að ég elda nánast aldrei og borða því alltaf úti en ég er ekki viss um að það sé eitthvað dýrara.
Samgöngur kosta ekki mikið hér í Peking en við notum leigubíla og lestir talsvert mikið þannig að það kostar sitt. Fyrst og fremst mæli ég með því að fólk kaupi sér hjól. Sá ferðamáti er mjög þægilegur og kostar ekkert nema örfáa þússara í byrjun. Borgin er samt annsi stór og þá verður maður að grípa til annara samgöngutækja. Leigubílar eru ódýrir, 90 kr. í startgjald og fyrstu 3 km ókeypis en eftir það er rukkað um 18kr./km og 18 kall fyrir hverjar 5 mín í bið. Í Peking eru ekki nema 3 lestarlínur sem skýrir mikla notkun leigubíla en lestirnar eru ódýrar, stakt far kostar 27 kr. eða 45 kr. eftir því hvort skipt sé um kerfi. Við vorum heldur lengi að komast upp á lagið með að nota lestirnar en það getur sparað manni dágóðan pening. Strætó er hræódýr hér, kostar frá 9 kr. upp í 18 kr. eftir því hversu langt er farið en það kerfi er svolítið flókið og við létum það alveg ógert að nota strætó.
Annar kostnaður fer eins og ég sagði algerlega eftir hverjum og einum en það er auðvitað miklu ódýrara en heima og föt eru sérlega ódýr hér. Ég ætla ekki einu sinni að reyna slumpa á hvað ég hef eytt í neyslu hér lið fyrir lið en hins vegar get ég sagt með nokkurri nákvæmni hversu miklum pening ég hef eytt frá því að ég kom hingað í haust. Þessi tala er kannski ógnvænleg við fyrstu sýn en skánar við útskýringar.
Níuhundruðsextíuogfjögurþúsundsexhundruðogþrjátíu (964.630 kr.) er sú upphæð sem ég hef eytt hér en þá er líka ALLT talið með! Inni í þessu eru skólagjöldin, ferðirnar út og heim, öll leigan og reikningar, allur matarkosnaður og neysla og mánaðarferðalag um suðaustur asíu svo fátt eitt sé nemt. Einnig eru inní þessu árgjöld í félög sem ég hef borgað meðan ég var hérna úti en tengjast ekki Kínaferðinni neitt eins og í björgunarsveitina, Ferðafélag Íslands, Samtök hernaðarandstæðinga og vinstri græna.
Þetta er ekki mikill peningur fyrir heila vetur finnst mér en það er heldur ekki eins og við höfum verið að lifa eitthvað fátæklega hér. Það er örugglega ekkert mál komast af á 500.000 kalli en það er líka lítið mál að slaga upp í 2 milljónir, það fer bara eins og ég segi eftir hverjum og einum.
1. maí
01. maí 2007 klukkan 17:22
Ég hef ekki getað fundið mér tíma í dag til að blogga sem er miður því að í dag er merkisdagur sérstaklega fyrir ungan námsmann í Alþýðulýðveldinu Kína. Ég óska hins vegar öllum innilega til hamingju með daginn og megi eftirfarandi texti blása baráttuhug í brjóst okkar allra.
Fram, þjáðir menn í þúsund löndum
sem þekkið skortsins glímutök!
Nú bárur frelsis brotna á ströndum,
boða kúgun ragnarök.
Fúnar stoðir burtu vér brjótum!
Bræður! Fylkjum liði í dag.
Vér bárum fjötra en brátt nú hljótum
að byggja réttlátt þjóðfélag.
Þó að framtíð sé falin,
grípum geirinn í hönd,
því Internationalinn
mun tengja strönd við strönd.
Fram, þjáðir menn í þúsund löndum
sem þekkið skortsins glímutök!
Nú bárur frelsis brotna á ströndum,
boða kúgun ragnarök.
Fúnar stoðir burtu vér brjótum!
Bræður! Fylkjum liði í dag.
Vér bárum fjötra en brátt nú hljótum
að byggja réttlátt þjóðfélag.
Þó að framtíð sé falin,
grípum geirinn í hönd,
því Internationalinn
mun tengja strönd við strönd.
Dagurinn í dag
27. apríl 2007 klukkan 17:14
Það ekki laust við að maður hafi dekrað við sig í morgun þegar við Halldór vorum mættir klukkan níu í morgunmat hjá Ömmu. Þannig var að Kristján var að koma heim frá Nanjing þar sem hann var að sækja um skólavist fyrir næsta vetur og við ætluðum að fara allir þrír að kaupa lestarmiðana til Moskvu. Við Dóri settumst því inn á Grandma´s kitchen og fengum okkur amerískar pönnukökur, spæld egg og heitt kakó meðan við biðum eftir lestinni sem Kiddi kom með.
Við nýttum tækifærið fyrst við vorum komnir niðrí bæ að sækja lestarmiðana og komum við í Mongólska sendiráðinu. Síberíuhraðlestin sem við tökum fer í gegnum Mongólíu og við þurfum þess vegna vegabréfsáritun þangað. Ég var að nöldra í síðustu færslu yfir stuttum opnunartíma í rússneska sendiráðinu en í því mongólska er einungis opið 9:00-11:00 virka daga þannig við höfum ekki mikið svigrúm þar.
Átum kvöldmat áðan á pizzastað sem við höfum ekki prófað áður. Sjit! hvað þetta var góður staður. Ekki nóg með það að líklega var þetta stærsta pizza sem ég hef séð heldur var samdóma álit okkar þriggja að þetta væru einnig bestu pizzur sem við höfðum smakkað. Svo skemmdi heldur ekki fyrir að fyrir klukkan átta var ókeypis kranabjór með pizzum þannig maður varð ekki þyrstur.
Þegar við vorum útþandir af pizzum lág leið okkar í kveðjupartý þar sem margmenni hafði safnast saman til að kveðja Dibo. Hann Davíð er nefnilega á leiðinni heim til Íslands í næstu viku en hann hefur lagt stund á lögfræði hér í Peking í vetur. Þegar lögreglan hafði hent öllum út úr íbúðinni í þriðju tilraun fór ég heim að skrifa bloggfærslu meðan flestir skelltu sér á djammið.
Þannig var dagurinn í dag.
Við nýttum tækifærið fyrst við vorum komnir niðrí bæ að sækja lestarmiðana og komum við í Mongólska sendiráðinu. Síberíuhraðlestin sem við tökum fer í gegnum Mongólíu og við þurfum þess vegna vegabréfsáritun þangað. Ég var að nöldra í síðustu færslu yfir stuttum opnunartíma í rússneska sendiráðinu en í því mongólska er einungis opið 9:00-11:00 virka daga þannig við höfum ekki mikið svigrúm þar.
Átum kvöldmat áðan á pizzastað sem við höfum ekki prófað áður. Sjit! hvað þetta var góður staður. Ekki nóg með það að líklega var þetta stærsta pizza sem ég hef séð heldur var samdóma álit okkar þriggja að þetta væru einnig bestu pizzur sem við höfðum smakkað. Svo skemmdi heldur ekki fyrir að fyrir klukkan átta var ókeypis kranabjór með pizzum þannig maður varð ekki þyrstur.
Þegar við vorum útþandir af pizzum lág leið okkar í kveðjupartý þar sem margmenni hafði safnast saman til að kveðja Dibo. Hann Davíð er nefnilega á leiðinni heim til Íslands í næstu viku en hann hefur lagt stund á lögfræði hér í Peking í vetur. Þegar lögreglan hafði hent öllum út úr íbúðinni í þriðju tilraun fór ég heim að skrifa bloggfærslu meðan flestir skelltu sér á djammið.
Þannig var dagurinn í dag.
Gorbatsjov, Jeltsín, Pútín og Össur
24. apríl 2007 klukkan 14:43
Jæja þá sóttum við um vegabréfsáritun til Rússland í gær. Það var nú auðvitað meira helvítis vesenið og ég ætla bara rétt að vona að okkur verði ekki hafnað um áritun sem væri alveg eftir þessum Rússum. Þetta var að sjálfsögðu ekki fyrsta tilraun okkar til að sækja um, áður höfðum við rekið okkur á að ekki er opið nema milli klukkan 9:30 og 12:00 virka daga þegar ekki rignir. Það á líka við um þegar rignir í Moskvu. Síðan fáum við vegabréfin okkar ekki afhent fyrr en á miðvikudaginn eftir viku vegna þess við vorum ekki tilbúnir að borga morðfjár til að múta heilu sendiráði auk þess sem það er spáð rigningu næsta mánudag og þriðjudag og því enginn við þá.
Á miðvikudaginn í næstu viku sækjum við vegabréfin okkar en þá er ekki nema vika í að við eigum að leggja af stað samkvæmt áætlun. Síberíu hraðlestin bíður okkar og fer frá Peking í gegnum Mongólíu þannig við þurfum einnig vegabréfsáritun til heimalands Ghengis Khans. Það er því alveg á hreinu að við verðum að múta einhverjum þar ef við viljum ekki að allt fari fjandans til.
Fyrst ég er á annað borð að minnast á Rússland verð ég að minnast Boris Jeltsíns fyrrum forseta sem lést fyrir skömmu. Hann ætti þó ekki að búast við lofræðu frá mér í minningu hans enda er ég aungvin aðdáandi hans. Jeltsín var eins og margir vita fyrsti þjóðkjörni forseti Rússlands og ríkti á frá falli Sovétríkjanna 1991 til 1999. Í margra augum var hann tákn frelsis og það var hann sem átti að snúa við blaðinu frá kommúnisma til frjálshyggju og einkavæðingar í Rússlandi. Hann reyndist þó það versta sem komið hafði fyrir Rússland í mörg ár. Þegar einkavæða átti ríkisfyrirtækin gaf hann þau til vina sinna fyrir "skid og ingen ting" og efnahagskerfið fór allt í köku. Atvinnuleysi jókst og á meðan vinir og vandamenn Jeltsíns efnuðust gríðarlega jókst fátækt í landinu frá tímum Gorbatsjovs og kommúnistatímans. Jeltsín var drykkfeldur mjög og mætti halda að margar ákvarðanir hans hafi verið gerðar í miklu ölæði svona líkt og "korter í þrjú" bloggfærslur Össurar Skarphéðinssonar. Það sem toppaði síðan feril Jeltsíns var þegar þessi fyrsti kjörni forseti þjóðarinnar ákvað að hunsa lýðræðið og velja sér eftirmann í stað kosninga og gera þáverandi forsætisráðherra Vladimir Pútin að forseta.
Á miðvikudaginn í næstu viku sækjum við vegabréfin okkar en þá er ekki nema vika í að við eigum að leggja af stað samkvæmt áætlun. Síberíu hraðlestin bíður okkar og fer frá Peking í gegnum Mongólíu þannig við þurfum einnig vegabréfsáritun til heimalands Ghengis Khans. Það er því alveg á hreinu að við verðum að múta einhverjum þar ef við viljum ekki að allt fari fjandans til.
Fyrst ég er á annað borð að minnast á Rússland verð ég að minnast Boris Jeltsíns fyrrum forseta sem lést fyrir skömmu. Hann ætti þó ekki að búast við lofræðu frá mér í minningu hans enda er ég aungvin aðdáandi hans. Jeltsín var eins og margir vita fyrsti þjóðkjörni forseti Rússlands og ríkti á frá falli Sovétríkjanna 1991 til 1999. Í margra augum var hann tákn frelsis og það var hann sem átti að snúa við blaðinu frá kommúnisma til frjálshyggju og einkavæðingar í Rússlandi. Hann reyndist þó það versta sem komið hafði fyrir Rússland í mörg ár. Þegar einkavæða átti ríkisfyrirtækin gaf hann þau til vina sinna fyrir "skid og ingen ting" og efnahagskerfið fór allt í köku. Atvinnuleysi jókst og á meðan vinir og vandamenn Jeltsíns efnuðust gríðarlega jókst fátækt í landinu frá tímum Gorbatsjovs og kommúnistatímans. Jeltsín var drykkfeldur mjög og mætti halda að margar ákvarðanir hans hafi verið gerðar í miklu ölæði svona líkt og "korter í þrjú" bloggfærslur Össurar Skarphéðinssonar. Það sem toppaði síðan feril Jeltsíns var þegar þessi fyrsti kjörni forseti þjóðarinnar ákvað að hunsa lýðræðið og velja sér eftirmann í stað kosninga og gera þáverandi forsætisráðherra Vladimir Pútin að forseta.
Af kakkalökkum og dósagosi
17. apríl 2007 klukkan 13:55
Vaknaði í nótt við að eitthvað var að skríða á kinnini á mér. Það reyndist vera kakkalakki. Eftir það var ekki auðvelt að sofna aftur og mér fannst alltaf eins og hundruðir kakkalakka væru að skríða á mér. Það reyndist þó ekki. Þetta var í fyrsta skipti sem ég sé kakkalakka inni í herberginu mínu en maður rekst stundum á einn og einn inni á baði.
Sá nýju Bond myndina um daginn. Flestum finnst það eflaust frekar seint en málið var að hún var sýnd í bíóhúsum í Kína akkúrat þegar við vorum að ferðast um SA Asíu. Casino Royale var fyrsta bókin um njósnara hennar hátignar og þetta var ekki í fyrsta skipti sem mynd var gerð eftir þessari bók. Átta árum áður en Sean Connery túlkaði hann í "fyrstu" Bond myndinni Dr. No eða árið 1954 birtist James Bond nefnilega í fyrsta skipti "lifandi". Þá var það klukkutíma löng sjónvarpsmynd þar sem Barry Nelson fór með aðalhlutverkið í Casino Royale. Barry þessi Nelson lést síðast liðinn Laugardag, blessuð sé minning hans.
Ég vil gæla við þá staðreynd að Casino Royale með Daniel Craig sé besta Bond myndin til þessa. Hún var töluvert frábrugðin hinum, miklu vandaðri en síðustu myndir og ekki jafn yfirfull af klisjum. Hvað um það, eflaust eru allir löngu búnir að sjá þessa mynd hvort eð er.
Svo virðist sem framboð Ómars Ragnarssonar ætli að verða eitt stærsta kosningaflopp síðari ára. Ekki nóg með það að eftir ásættanlegt 5% start og hugsanlega 3 þingmenn er flokkurinn dottinn niður fyrir 3% og á langt í nokkurn mann, heldur er aðal markmið Ómars, að fjölga grænum þingmönnunm, algerlega fallið um sjálft sig. Það er alveg á hreinu að flokkurinn tekur þessar fáu prósentur sínar af VG sem missir þingmenn í kjölfarið en ekki til Íslandshreyfingarinnar heldur líklegast yfir á Framsókn, sjálfan stóryðjuflokkinn. Síðan er það hitt markmið flokksins og væntanlega komið frá Margréti Sverris, að sækja hægra fylgi. Það er auðviað alveg jafn dautt og annað við þetta framboð, íhaldið virðist stækka mest eftir tilkomu þessa flokks. Ég vorkenni eiginlega Ómari, þessari þjóðargersemi, að mistakast svona hrikalega ætlunarverk sitt.
Þó má segja eitt jákvætt við framboðið. Hugsanlega getur það fellt þingmenn Frjálslyndaflokksins en þá menn vil ég ekki sjá nærri íslenskri löggjöf. Það væri því óskandi að Í-listinn kæmi mönnum á þing í stað F-listans en ekki að atkvæði þeirra "féllu" til ríkisstjórnarflokkana eins og nú lítur út fyrir og hún héldi meirihluta kannski ekki með nema 46% atkvæða. Það væri skítt.
Við gerðumst fínir á því í gær við strákarnir og skelltum okkur á TGI Friday´s. Það er ekki á hverjum degi sem maður fær alvöru hamborgara hér í Peking enda vestrænir staðir eins og þessi svolítið út fyrir fjárráð okkar. Það sem kemur samt mest á óvart er hvað gosið á TGI´s er ótrúlega ódýrt meira að segja miðað við kínverska veitingastaði. Stórt glas (0,75L) á 8 kuai eða um 70kr. Það slær samt ekkert við gos í dós útí búð, 33cl á 1,85 kuai eða 17kr.
Sá nýju Bond myndina um daginn. Flestum finnst það eflaust frekar seint en málið var að hún var sýnd í bíóhúsum í Kína akkúrat þegar við vorum að ferðast um SA Asíu. Casino Royale var fyrsta bókin um njósnara hennar hátignar og þetta var ekki í fyrsta skipti sem mynd var gerð eftir þessari bók. Átta árum áður en Sean Connery túlkaði hann í "fyrstu" Bond myndinni Dr. No eða árið 1954 birtist James Bond nefnilega í fyrsta skipti "lifandi". Þá var það klukkutíma löng sjónvarpsmynd þar sem Barry Nelson fór með aðalhlutverkið í Casino Royale. Barry þessi Nelson lést síðast liðinn Laugardag, blessuð sé minning hans.
Ég vil gæla við þá staðreynd að Casino Royale með Daniel Craig sé besta Bond myndin til þessa. Hún var töluvert frábrugðin hinum, miklu vandaðri en síðustu myndir og ekki jafn yfirfull af klisjum. Hvað um það, eflaust eru allir löngu búnir að sjá þessa mynd hvort eð er.
Svo virðist sem framboð Ómars Ragnarssonar ætli að verða eitt stærsta kosningaflopp síðari ára. Ekki nóg með það að eftir ásættanlegt 5% start og hugsanlega 3 þingmenn er flokkurinn dottinn niður fyrir 3% og á langt í nokkurn mann, heldur er aðal markmið Ómars, að fjölga grænum þingmönnunm, algerlega fallið um sjálft sig. Það er alveg á hreinu að flokkurinn tekur þessar fáu prósentur sínar af VG sem missir þingmenn í kjölfarið en ekki til Íslandshreyfingarinnar heldur líklegast yfir á Framsókn, sjálfan stóryðjuflokkinn. Síðan er það hitt markmið flokksins og væntanlega komið frá Margréti Sverris, að sækja hægra fylgi. Það er auðviað alveg jafn dautt og annað við þetta framboð, íhaldið virðist stækka mest eftir tilkomu þessa flokks. Ég vorkenni eiginlega Ómari, þessari þjóðargersemi, að mistakast svona hrikalega ætlunarverk sitt.
Þó má segja eitt jákvætt við framboðið. Hugsanlega getur það fellt þingmenn Frjálslyndaflokksins en þá menn vil ég ekki sjá nærri íslenskri löggjöf. Það væri því óskandi að Í-listinn kæmi mönnum á þing í stað F-listans en ekki að atkvæði þeirra "féllu" til ríkisstjórnarflokkana eins og nú lítur út fyrir og hún héldi meirihluta kannski ekki með nema 46% atkvæða. Það væri skítt.
Við gerðumst fínir á því í gær við strákarnir og skelltum okkur á TGI Friday´s. Það er ekki á hverjum degi sem maður fær alvöru hamborgara hér í Peking enda vestrænir staðir eins og þessi svolítið út fyrir fjárráð okkar. Það sem kemur samt mest á óvart er hvað gosið á TGI´s er ótrúlega ódýrt meira að segja miðað við kínverska veitingastaði. Stórt glas (0,75L) á 8 kuai eða um 70kr. Það slær samt ekkert við gos í dós útí búð, 33cl á 1,85 kuai eða 17kr.
Syngjandi hér, syngjandi ţar...
14. apríl 2007 klukkan 14:14
Í gærkvöldi hringdi Jökull í Kidda og dróg okkur út að borða á "Hot Pot" stað. Þegar við komum þangað reyndist hann hafa dregið saman um tuttugu manns og varð úr heljarinnar veisla, matarfyllirí af bestu sort. Í hópnum voru allra þjóða kvikindi að vanda og eftir um 3 klukkutíma át var komið að því að allir áttu að syngja eitthvað frá sínu landi. Leikurinn hófst með "Á sprengisandi" en í kjölfarið fylgdu Suður Afríski þjóðsöngurinn og hundleiðinlegt lag á sænsku sem hljómaði eins og Línu langsokk lagið. Síðan komu lög frá Wales og Frakklandi sem ég þekkti ekki en eftir það þjóðsöngvar Bandaríkjanna og Ástralíu. Í næstu umferð glumdi í húsinu m.a. "Ó Guð vors land" og þá fóru Frakkar ófögrum orðum um fjendur sína eins og þeim einum er lagið með þjóðsöng sínum "La Marseillaise".
Talandi um söngva þá horfði ég á samnorræna Evróvisjón þáttinn áðan. Þessi þáttur hefur á einhvern hátt alltaf höfðað mikið til mín þó ég sé enginn sérstakur áhugamaður um keppnina sjálfa. Kannski er það vegna þess hvað ég er mikill Norðurlanda sinni og finnst það bara frábært að sjá fulltrúa hvern frá sínu landinu tala saman á norrænsku og þessir þættir hylla eitthvað svo mikið undir samkennd Norðurlandabúa. Í þættinum mátti sjá bæði gömul andlit og ný. Eiríkur okkar Hauksson lætur sig ekki vanta þrátt fyrir að hann sé keppandi í ár auk þess sem Íslandsvinurinn og ofur Evróvisjónnördinn Thomas Lundin hinn finnski var á sínum stað. Fulltrúi Svía var sem áður Charlotte sem við Íslendingar þekkjum best fyrir að hafa stolið sigrinum af Selmu í keppninni 1999 en fulltrúar Dana og Norðmanna voru nýir eins og spyrillinn. Norsarinn var frekar leiðinlegur eins og þeirra er von og vísa en djöfull fannst mér Daninn skemmtilegur, tvímælalaust langhressastur.
Það kom auðvitað ekkert á óvart að Eiríkur skildi fá langflest stig enda gat ég einhvern veginn ekki séð fyrir mér fólkið rakka lagið niður beint fyrir framan hann. Það er þó ekki hægt að taka það af honum að lagið er fínt sérstaklega miðað við allt þetta "eurotrash" sem sýnt var í þættinum. Það er samt ekki eins og dómarnir í þessum þáttum hafa eitthvað getað hjálpað okkur Íslendingum og þrátt fyrir að framlög okkar hafa fallið ágætlega í kramið hjá vinum okkar á Norðurlöndunum þá virðist sem þau floppa hvert á fætur öðru þegar öll Evrópa fellir dóm sinn.
Talandi um söngva þá horfði ég á samnorræna Evróvisjón þáttinn áðan. Þessi þáttur hefur á einhvern hátt alltaf höfðað mikið til mín þó ég sé enginn sérstakur áhugamaður um keppnina sjálfa. Kannski er það vegna þess hvað ég er mikill Norðurlanda sinni og finnst það bara frábært að sjá fulltrúa hvern frá sínu landinu tala saman á norrænsku og þessir þættir hylla eitthvað svo mikið undir samkennd Norðurlandabúa. Í þættinum mátti sjá bæði gömul andlit og ný. Eiríkur okkar Hauksson lætur sig ekki vanta þrátt fyrir að hann sé keppandi í ár auk þess sem Íslandsvinurinn og ofur Evróvisjónnördinn Thomas Lundin hinn finnski var á sínum stað. Fulltrúi Svía var sem áður Charlotte sem við Íslendingar þekkjum best fyrir að hafa stolið sigrinum af Selmu í keppninni 1999 en fulltrúar Dana og Norðmanna voru nýir eins og spyrillinn. Norsarinn var frekar leiðinlegur eins og þeirra er von og vísa en djöfull fannst mér Daninn skemmtilegur, tvímælalaust langhressastur.
Það kom auðvitað ekkert á óvart að Eiríkur skildi fá langflest stig enda gat ég einhvern veginn ekki séð fyrir mér fólkið rakka lagið niður beint fyrir framan hann. Það er þó ekki hægt að taka það af honum að lagið er fínt sérstaklega miðað við allt þetta "eurotrash" sem sýnt var í þættinum. Það er samt ekki eins og dómarnir í þessum þáttum hafa eitthvað getað hjálpað okkur Íslendingum og þrátt fyrir að framlög okkar hafa fallið ágætlega í kramið hjá vinum okkar á Norðurlöndunum þá virðist sem þau floppa hvert á fætur öðru þegar öll Evrópa fellir dóm sinn.
Búinn ađ kjósa!
12. apríl 2007 klukkan 10:22
Ég fór að kjósa á þriðjudaginn. Við fengum að sjálfsögðu góðar móttökur í sendiráðinu en samt fannst mér eins og einhver maðkur væri í mysunni, kjörseðillinn var á engann hátt innsiglaður og lítið mál að opna hann og breyta atkvæðinu. Þetta eru samt heiðvirðir menn og engin ástæða til að treysta þeim ekki. Það sem mér þótti merkilegast var að á kjörstað voru einungis 3 stimplar. Já í utankjörfundaratkvæðagreiðslu fær maður ekki lista til að haka við einn heldur þarf maður að merkja sjálfur en einungis voru til stimplar fyrir 3 flokka. Þeir sem vildu kjósa annað urðu gjöru svo vel að skrifa listabókstafinn sjálfir. Auk þess vil ég gera athugasemd við áróður á kjörstað, margar ljósmyndir hanga í ísl. sendiráðinu og m.a. ein af gosinu í Grímsvötnum þar sem augljóslega má sjá flugvél að nafni "Frúin". Allir vita að þar mun vera á ferð frambjóðandinn Ómar Ragnarsson sem hefur með limskulegum hætti troðið sér inn á kjörstað í Kína.
Foreldrar Kidda fóru fyrir stuttu og ég er því kominn með herbergið mitt aftur og ætla mér að njóta þess því sem eftir er af ferðinni. Það er reyndar óhugnanlega stutt, ekki nema um mánuður miðað við núverandi plön. Það er ekki hægt að neita því að ég er pínu spenntur fyrir því að koma heim þó ég sé fullur efasemda um ágæti lands og þjóðar. Spennan liggur þó aðallega í því að hitta vini og vandamenn sem sumir hverjir hafa lýst yfir miklum fögnuði þess efnis að ég sé á heimleið, m.a. hefur Hulda Jónsdóttir, mjög góð vinkona mín, lofað mér eigin kokteilpartýi þegar ég kem heim, ætli hún muni eftir því? Ég hlakka til!
Nú á næstunni er planið að reyna að skipuleggja heimferð. Okkur langar að taka síberíuhraðlestina gegnum Rússland til Moskvu en fljúga þaðan til Danmerkur. Rússar eru hins vegar svo geðveikt taugaveiklaðir að það er hægara sagt en gert að fá vegabréfsáritun þangað fyrir 3 námsmenn í Peking. Hugsanlega er þó komin lausn á því vandamáli ef við sækjum um 10 daga "transit visa" og sýnum fram á miða inn í og út úr landinu. Þess vegna er bara næsta mál á dagskrá að kaupa lestarmiða til Moskvu og flugmiða þaðan til Köben.
Ég fékk vinnu í gær sem flokkstjóri hjá kirkjugörðunum og ætla að vinna þar í sumar. Nú er bara að sækja um í háskólanum og þá fer þetta allt að smella saman hjá mér.
Kastljós
10. apríl 2007 klukkan 18:23
Ég horfði áðan á kastljósið síðan í gær, þ.e. umræður stjórnmálaleiðtoganna. Þessir höfðingjar stóðu sig auðvitað misvel eins og von var á en fátt kom þó á óvart.
Að mínu mati var Steingrímur Joð lang beittastur og stóð upp úr nú sem endranær enda verður hann seint talinn vondur ræðumaður. Steingrímur bar höfðu og herðar yfir stjórnarandstöðuflokkunum og má segja að þarna hafi virkilega sést af hverju svo margir telja hann vænsta kost í forsætisráðuneytið að kosningum loknum. Geir var einnig mjög góður, hann var yfirvegaður eins og forsætisráðherra ber að vera og reyndist sannfærandi. Það var þó kannski full mikil ró yfir honum og stundum fannst manni eins og honum væri alveg sama um þetta allt og hefði ekki margt fram að færa. Hann auk Steingríms voru þó tvímælalaust bestir.
Þeim næst á eftir kom síðan Ingibjörg Sólrún sem tók sig ágætlega út sérstaklega ef miðað er við pólitíska stöðu hennar um þessar mundir sem er alls ekki góð. Hún á þó enn langt í sitt gamla form og það var ekki hægt að sjá neinn leiðtoga í henni, líkt eins og hún sé búin að sætta sig við Steingrím sem forsætisráðherraefni vinstri manna.
Síðan voru það hinir þrír smáu sem ég verð að segja að voru einfaldlega á allt öðru plani í þessum umræðum. Ómar var líklegast þeirra skástur aðallega vegna þess að hann þurfti hvorki að verja grimmilega innflytjendastefnu né heiftarlega stóryðjustefnu. Hann var þó frekar þögull, hafði litlu að bæta við umhverfisstefnu VG og tókst ekki að koma á framfæri neinni hægri stefnu eins og ætlunin var enda seint hægt að kalla Ómar hægri mann.
Guðjón Arnar var arfaslakur, hugsanlega vegna þess að hann var veikur að mér skilst, en engu að síður óásættanlegt. Honum tókst ekki að verja harða stefnu síns flokks gegn útlendingum og svo virðist sem hann sé eiginlega ekki sammála því afli sem hefur náð undirtökum í Frjálslyndaflokknum. Um Jón Sigurðsson er fátt hægt að segja nema það að hann á langt í land með að verða stjórnmálaleiðtogi og honum ekki til framdráttar held ég að Ómar sé þegar kominn fram úr honum. Jón hafði lítið til málanna að leggja nema helst að jánka því sem Geir sagði sem kom sjaldnast vel út.
Núna hef ég stiklað á stóru um frammistöðu leiðtoganna og því ekkert því til fyrirstöðu að gefa þeim einkunn á bilinu 1-10.
Steingrímur J. 8,5
Geir Haarde 8,0
Ingibjörg Sólrún 7,0
Ómar Ragnarson 4,5
Guðjón Arnar 3,0
Jón Sigurðsson 2,5
Svo minni ég á að getraunin úr síðustu færslu er ekki búin þannig endilega reynið að giska.
Að mínu mati var Steingrímur Joð lang beittastur og stóð upp úr nú sem endranær enda verður hann seint talinn vondur ræðumaður. Steingrímur bar höfðu og herðar yfir stjórnarandstöðuflokkunum og má segja að þarna hafi virkilega sést af hverju svo margir telja hann vænsta kost í forsætisráðuneytið að kosningum loknum. Geir var einnig mjög góður, hann var yfirvegaður eins og forsætisráðherra ber að vera og reyndist sannfærandi. Það var þó kannski full mikil ró yfir honum og stundum fannst manni eins og honum væri alveg sama um þetta allt og hefði ekki margt fram að færa. Hann auk Steingríms voru þó tvímælalaust bestir.
Þeim næst á eftir kom síðan Ingibjörg Sólrún sem tók sig ágætlega út sérstaklega ef miðað er við pólitíska stöðu hennar um þessar mundir sem er alls ekki góð. Hún á þó enn langt í sitt gamla form og það var ekki hægt að sjá neinn leiðtoga í henni, líkt eins og hún sé búin að sætta sig við Steingrím sem forsætisráðherraefni vinstri manna.
Síðan voru það hinir þrír smáu sem ég verð að segja að voru einfaldlega á allt öðru plani í þessum umræðum. Ómar var líklegast þeirra skástur aðallega vegna þess að hann þurfti hvorki að verja grimmilega innflytjendastefnu né heiftarlega stóryðjustefnu. Hann var þó frekar þögull, hafði litlu að bæta við umhverfisstefnu VG og tókst ekki að koma á framfæri neinni hægri stefnu eins og ætlunin var enda seint hægt að kalla Ómar hægri mann.
Guðjón Arnar var arfaslakur, hugsanlega vegna þess að hann var veikur að mér skilst, en engu að síður óásættanlegt. Honum tókst ekki að verja harða stefnu síns flokks gegn útlendingum og svo virðist sem hann sé eiginlega ekki sammála því afli sem hefur náð undirtökum í Frjálslyndaflokknum. Um Jón Sigurðsson er fátt hægt að segja nema það að hann á langt í land með að verða stjórnmálaleiðtogi og honum ekki til framdráttar held ég að Ómar sé þegar kominn fram úr honum. Jón hafði lítið til málanna að leggja nema helst að jánka því sem Geir sagði sem kom sjaldnast vel út.
Núna hef ég stiklað á stóru um frammistöðu leiðtoganna og því ekkert því til fyrirstöðu að gefa þeim einkunn á bilinu 1-10.
Steingrímur J. 8,5
Geir Haarde 8,0
Ingibjörg Sólrún 7,0
Ómar Ragnarson 4,5
Guðjón Arnar 3,0
Jón Sigurðsson 2,5
Svo minni ég á að getraunin úr síðustu færslu er ekki búin þannig endilega reynið að giska.