Innri Mongólía, af úlfaldabaki aftur í lestarsćti
Fjörið hófst þegar við settumst upp í jeppann, bílstjórinn ók eins og vitleysingur upp og niður sandöldurnar á fullu spítti þannig að manni leið eins og í torfærukeppni. Eftir smá bíltúr sem var eiginlega líkari rússíbanaferð komum við að litlum kofa þar sem voru fullt af úlföldum í girðingu. Þá tók við klukkutíma útreiðatúr á úlfaldabaki. Það var ótrúlega skemmtilegt og mikil upplifun enda hef ég aldrei séð úlfalda nema í dýragarði og á kínamúrnum svo að fara á bak á slíkri skepnu er eitthvað alveg nýtt. Úlfaldar eru ansi stór dýr. Það gerir auðvitað reiðtúr á þeim miklu skemmtilegri en ella því maður fær svo gott útsýni og svo er líka svo gaman að vera svona hátt uppi. Við riðum lengra inn í eyðimörkina þangað til við komum að minnsta dýragarði sem ég hef séð sem var eiginlega eins og lítill sveitabær þar sem villt dýr úr náttúrunni höfðu verið fönguð og stungið inn í allt of lítil búr. Þetta er náttlega ömurleg meðferð á dýrum bara til að sýna einhverjum túristum, fálki læstur í 1 rúmmeters stóru búri þannig hann getur aldrei flogið. Við riðum til baka og fórum út að mörkum eyðimerkurinnar en þar var hægt að renna sér niður bratta sandhlíðina en fyrir neðan tók við vengjulegt landslag og bíllinn beið okkar þar. Ótrúlegt hvað það eru skýr skil, eyðimörkin er bara eins og fjall sem rís upp úr jörðinni nema bara úr gulum sandi auk þess sem hún nær svo langt sem augað eygir þegar maður er kominn upp.
Við vorum komin heim á hótelið snemma um kvöldið eftir langann bíltúr. Við ákváðum að fá okkur "hotpot" í kvöldmat en það er víst eitthvað svona "local" í Innri Mongólíu. Upphaflega áttu Mongólsku hermennirnir að hafa eldað þennan pottrétt í hjálmunum sínum og þá þótti þetta frekar fátækleg fæða en er nú mjög fínn matur. Við fórum á besta hotpotstaðinn í Hohhot að sögn Lonely Planet. Á miðju borðinu sem við sátum við var hella og hana var síðan settur pottur með soði, einhverju kryddi og chillipipar og kveikt á hellunni en síðan komu fullt af diskum með kjötinu og kartöflunum sem við pöntuðum og áttum við síðan að sturta öllu útí ekki ólíkt kjötsúpu. Reyndar lentum við alveg í fáránlegum vandræðum með pöntunina því við skyldum náttúrulega ekkert hvernig við áttum að fara að þessu og það hjálpaði ekki til að um fimmtán þjónar komu til að reyna að afgreiða okkur þegar ljóst var að það var vestrænt fólk komið á staðinn. Þetta tókst samt á endanum og maturinn reyndist mjög góður. Kvöldið endaði síðan aftur á "Yesterday ballade bar".
Lestin okkar átti að fara klukkan ellefu um kvöldið þannig við höfðum nægan tíma á laugardeginum til að slaka á og gera það sem við vildum. Það þýddi að sjálfsögðu að við sváfum út en fórum síðan niðrí bæ á Pizza Hut og eftir það í búðarráp. Það sem toppaði samt örugglega daginn var að þrálátri löngun minni í alvöru ís fékkst loksins svalað. Við fundum nefnilega Dairy Queen ísbúð í einni verslunarmiðstöðinni sem fékk mig einnig til að rifja upp góðar minningar frá því þegar ein slík var starfrækt á Hjarðarhaganum hérna í gamla daga.
Klukkan ellefu var svo loks komið að því, heimförinni sem ég hefði alveg getað hlakkað til ef ekki væri fyrir helvítis lestina. Hún reyndist samt töluvert betri í þetta skiptið, þægilegri sæti og ég náði meira að segja að sofna smá. Það átti auðvitað að vera skóli á sunnudeginum út af fríinu en ég hef aldrei haft jafn lítið samviskubit af því að skrópa eins og þegar við tókum leigubíl heim að sofa í stað þess að mæta beint í skólann þegar við komum til Peking. Ferðin hafði hins vegar heppnast fáránlega vel, allt gekk eins og í sögu og þetta var meiriháttar lífsreynsla sem ég veit að við eigum eftir að búa að alla ævi.
Þegar þetta er skrifað er ég að klára að setja inn myndirnar frá ferðinni en þær eru í sömu möppu og hinar.
Myndir
Innri Mongólía, an Icelandic cowboy
Morgunin eftir vöknuðum við snemma til að koma farangrinum okkar í geymslu því við ætluðum að gista úti á gresjunum næstu nótt og tímdum því ekki að borga hótelherbergin. Klukkan níu vorum við svo mætt aftur á hótelið þar sem "rútan" beið okkar en það var minnsti og þrengsti 8 manna bíll sem ég hef farið í. Eftir um þriggja tíma akstur út úr bænum fóru tjaldbúðir Mongólanna að koma í ljós hverjar á fætur annari og eftir þrjár tilraunir fengum við loksins pláss í einum þeirra. Við komum okkur fyrir í Mongólsku tjaldi en fórum síðan út á hestaleiguna til að skoða fákana sem Mongólarnir ætluðu að bjóða hinum íslensku kúrekum á gresjunni. Hestaferðin var lífsreynsla. Þriggja tíma útreiðartúr á einhverjum lötustu ponyhestum sem ég hef séð, algerar bykkjur sem gátu ekki drattast úr sporunum svo við lölluðum allann tímann. Auk þess voru ístöðin stillt fyrir ponymongóla þannig við sátum alveg keng. Þetta var hins vegar fínasti útsýnistúr um slétturnar. Um kvöldið var slegin upp varðeldur og dansaðir mongólskir dansar en svo urðum við að leggjast á grjóthörðu plöturnar sem áttu að gegna hlutverki rúms í tjaldinu okkar. Eftir þrengslin í lestinni og bílnum, hossið á hestunum og grjótharða gólfið í tjaldinu vorum við orðin ansi illa farin í bílnum á leiðinni aftur til Hohhot þannig við fórum beint upp á herbergi að sofa þó það væri hádegi.
Eftir smá lúr ákváðum við að nota eftirmiðdaginn til að skoða aðalsafnið í bænum sem hafði að geyma ýmsar minjar úr sögu Mongóla í norður Kína auk þess sem sagan var rakin frá því löngu fyrir krist og veldi Mongóla sem reis með Genghis Kahn. Einnig voru þar fornleifar sem grafnar hafa verið upp á svæðinu og bar þar hæst risaeðlu og loðfíla beinagrindur. Um kvöldið ætluðum við að borða á mjög fínum veitingastað sem var á móti fína hótelinu þar sem við borðuðum fyrsta kvöldið. Vegna þess hve óhepplegt það er að vera fimm í hóp þegar maður notar leigubíla til að komast á milli enduðum við á því að taka tvo þriggjahjóla ógeðslega sóðalega kassabíla. Fimmtudagskvöldið endaði á mjög huggulegan pub, "Yesterdays ballade bar" og sátum þar fram eftir. Við fórum þó heim á hótel á skikkanlegum tíma enda beið okkar nýtt ævintýri snemma næsta morgun, við höfðum skipulagt eins dags ferð út í Gobi eyðimörkina.
...To be continued
Innri Mongólía, á vit ćvintýranna
„Beijingxi eða Peking vestur er stærsta lestarstöð í Asíu!“, hrópaði ég til strákanna þegar ég hafði fundið út frá hvaða stöð við ættum að fara og upplýsingar um hana á netinu. Það var að morgni mánudags en við áttum að fara klukkan níu um kvöldið og hugsuðum að best væri að vera tímanlega í frumraun sinni á kínversku lestarkerfi.
Um klukkan fjögur eða fimm tímum fyrir brottför stigum við út úr leigubílnum framan við lestarstöðina. Eftir u.þ.b. hálftíma höfðum við komið töskunum okkar í geymslu og fundið biðsalinn fyrir okkar lest, einungis fjórir og hálfur tími til að drepa. Það leið þó óvenju hratt, stelpurnar komu eftir smá tíma og við enduðum á því að fara inn á veitingastað og fá okkur kvöldmat áður en við fórum inn í biðsal. Ekki leið svo á löngu þar til við höfðum fundið sætin okkar í lestinni, harðir þröngir bekkir sem áttu á næstu 12 tímum eftir að verða okkar versta martröð.
Það er ótrúlegt hvað fók getur kvartað undan löngu flugi, er kannski að fara í 5 tíma flug og vælir hvað það séu nú vond sæti o.sv.fr. Ég fór í 9 tíma flug til að komast til Peking og ég verð bara að segja að það er alger draumur miðað við það að sitja á hörðum bekkjum í allt of troðinni lest í 12 tíma þar sem klósettaðstaðan er verri en í svínastíu. Sem sagt lestarferðin var erfið og hún var mjög mjög löng en eins og allt sem hefur upphaf endaði hún að lokum.
Það var kominn Þriðjudagsmorgun í Hohhot höfuðborg Innri Mongólíu þegar við stigum út og kalt og svalt loftið lék um okkur í golunni. Það var bara eins og við værum komin heim á frón eftir að hafa ferðast langt inn í land og örlítið norður. Lonely Planet var sjálskipaður fararstjóri og byrjaði á því að vísa okkur veginn í banka þar sem við gátum tekið út pening en eftir það á hótelið sem talið var fyrsti kostur fyrir fátæka ferðalanga. Hótelið reyndist líka hræódýrt og fínt miðað við það en ekkert meira, sturtur inn á herbergjunum og venjuleg klósett, það þurfti ekki meira til að gleðja mig eftir lestarferðina.
Um leið og við komum inn í anddyrið á hótelinu kom til okkar kínverji sem talaði ágætis ensku og var til í að þýða fyrir okkur því enginn í móttökunni talaði ensku. Þessi maður reyndist svo meira en lítið hjálplegur það sem eftir var af deginum. Hann tók okkur á lestarstöðina aftur svo við gætum keypt miða til baka og túlkaði auk þess sem hann fann fyrir okkur hamborgarastað þegar við vorum að leita að einhverju að borða. Ástæðan fyrir hjálplegheitunum kom þó fljótlega í ljós því hann var leiðsögumaður fyrir litla ferðaskrifstofu og vildi endilega sýna okkur hvað Innri Mongólía hefði upp á að bjóða. Eftir góða skorpu í prútti ákváðum við að fara með honum út á gresjurnar á vit ævintýra morgunin eftir.
...To be continued
Enginn titill!
Ferðin til Innri Mongólíu var frábær og mikil lífsreynsla. Það er hins vegar þannig að þegar maður kemur úr fríi þá bíður manns alltaf mikil vinna þannig ég hef ekki enn haft tíma til að skrifa almennilega bloggfærslu. Það er sem sagt frekar mikið að gera þessa dagana en ég ætla að nota þann frítíma sem ég hef til þess að skrifa um ferðina og vonandi kemur eitthvað inn á morgun auk þess sem ég tók fullt af myndum sem munu fylgja með.
Genghis Khan here I come!
Klukkan er hálf tíu á mánudagsmorgni og ég er í fríi alla vikuna.
Eftir u.þ.b. 11 tíma leggjum við af stað í tólf tíma lestarferð til Innri Mongólíu þar sem við ætlum að eyða næstu fjórum til fimm dögum. Það veltur þó allt á því hversu vel við notum daginn í dag. Þannig er nefnilega mál með vöxktum að við vitum hvorki hvaða lestarstöð við eigum að fara frá né hvar hún er svo það gæti orðið smá vandamál. Við erum að vona að það standi á lestarmiðanum okkar sem er auðvitað allur á kínversku en leigubílstjórinn gæti þá komið okkur á réttann stað.
Vandamál númer tvö er auðvitað hið týpíska lestarstöðvabrjálæði. Ef við komumst á rétta stöð þá verður nú örugglega ekki lítið vandamál að finna réttann brautarpall og rétta lest. Kannski stendur það líka á miðanum okkar en ef við þurfum að spyrja einhvern þá er það hægara sagt en gert, þeir bara neita að tala ensku þessir kínverjar. Fyrir utan þetta eru svo bara smá vandamál eftir svo sem að redda okkur gistingu þegar við komum og fá lestarmiða til baka.
Þar sem tími minn er af skornum skammti í dag verð ég að fara að hætta þessu bulli og reyna að redda því sem reddað verður fyrir þessa óvissuferð. Það er því augljóst að ég munu ekki blogga næstu dagana en ef dagarnir verða að vikum og vikurnar að mánuðum tsja... þá máttu fara að efast um tilvist mína.
One-way ticket to Inner Mongolia!
Í gær tókum við strákarnir fáránlegustu ákvörðun sem ég hef tekið lengi.
Til að byrja á byrjuninni þá er frí í skólanum alla næstu viku, svo kallað miðhaustfrí sem stafar af viku hátíðarhöldum Kínverja og er þjóðhátíðardagur þeirra þar innifalinn. Það er algengt að erlendir nemendur noti fríðið til að ferðast og það var einnig búið að mæla með því við okkur.
Svo þróaðist það nú bara þannig að allt í einu voru einungis örfáir dagar í fríið og eiginlega engar ferðir eftir þannig að við ætluðum bara að skoða Peking í fríinu. Á miðvikudaginn fórum við á pubquiz með Hildi og Fanneyu og ákváðum þar að við yrðum að skoða möguleikana á því að ferðast. Það hafði verið sagt við okkur að innri Mongólía væri víst ofsalega falleg og biði upp á marga möguleika t.d. að ríða á úlföldum um slétturnar.
Í gær fórum við fimm því í ferðaskrifstofuna í skólanum og spurðum hvort og hvenær við kæmumst til innri Mongólíu. Eftir töuvert vesen komumst við að því að klukkan sjö um kvöldið hæfist sala á lestarmiðum fyrir mánudaginn en allar ferðir fyrr voru víst uppseldar. Við vorum mætt tuttugumínútur í sjö fyrir utan miðalúguna þar sem 50m löng röð beið okkar. Eftir einn og hálfann klukkutíma vorum við kominn að lúgunni og komumst að því að enginn talaði ensku en reyndumst vera svo heppin að konan fyrir aftan okkur gat túlkað smá.
Þá tókum við alveg hreint frábæra ákvörðun, þar sem ekki er hægt að kaupa miða nema með 4 daga fyrirvara keyptum við lestarmiða á ódýrasta farrými aðra leið til innri Mongólíu algerlega án þess að hafa gistingu eða að vita hvenær við komumst til baka. Á mánudaginn klukkan korter í níu legg ég sem sagt af stað í mestu óvissuferð ævi minnar, tólf tíma lestarferð á hásléttur norður Kína þar sem ég mun dveljast nokkra daga eða þangað til við fáum lestarmiða til baka.
Aðra gríðarlega lífsreynslu mun ég upplifa á morgun en hún er ekki jafn gleðileg. Vegna þess að okkur er gefið frí í skólanum alla næstu viku þá verður kennt á morgun laugardag! Það verður held ég í fyrsta skipti á ævi minni sem ég fer í skólann heilann skóladag til að læra á laugardegi. Það þýðir bara eitt, ég er að fara að sofa núna.
Fyrstu afskipti lögreglunnar!
Síðasta færsla var ekki lygi.
Það er að segja ekki allt var lygi. Hún var að sjálfsögðu færð svolítið í stílinn en hins vegar alveg byggð á sannindum. Til dæmis er nú liðinn meira en mánuður síðan við komum og því er ferðamanna visað okkar runnið út. Við erum að sjálfsögðu búnir að sækja um dvalarleyfi en það er ekki komið og þess vegna eru passarnir okkar á lögreglustöðinni og við getum því ekki framvísað þeim.
Það gerðist svo bara í morgun að mikið lögreglulið hafði safnast saman í hverfinu okkar og var að athuga með dvalarleyfin og vegabréf útlendinganna. Við vorum að sjálfsögðu stoppaðir og úthófust þá miklar útskýringar að skólinn hefð tekið vegabréfin og alla pappírana og farið með til löggunnar til að klára þetta fyrir okkur. Eftir þó nokkuð þref var okkur svo hleypt áfram eftir að ég hafði skrifað nafnið mitt niðrá blað auk "my passport number" sem ég fyrir einhverja fáránlega tilviljun mundi.
Þannig að við erum heilir á húfi ennþá en það er náttúrulega aldrei að vita hvað löggan hér í Peking tekur upp á. Svo ég haldi nú áfram að minnast á síðustu færslu þá er ég búinn að setja inn nokkrar myndir frá ferðinni á Kínamúrinn. Auk þess að kíkja á þær hef ég annað verkefni fyrir þig, athugaðu hvort þú getur munað vegabréfsnúmerið þitt. Það gæti nefnilega komið sér vel seinna meir....
Svona til að teygja lopann aðeins lengur verð ég líka að setja fram eina fyrirspurn. Er það rétt, sem lítill farfugl frá Íslandi hvíslaði í eyra mér, að bíómiðinn sé kominn upp í 900 kr.?
Afhjúpanir
Kínamúrinn er eila ekkert merkilegur þegar maður fer að skoða hann, bara fullt fullt af túristum á grjóthleðslu. Sá hluti múrsins sem við skoðuðum og flestir fara á hefur nær allur verið gerður upp þannig að ekkert er eftir af upprunalega grjótinu sem hann var byggður úr. Þar sem múrinn hefur ekki verið gerður upp hefur hann grafist oní jörðina í tímans rás og því er ekki um neinn heilan múr að ræða heldur einungis nokkrar lengjur hér og þar. Þannig að ekki láta platast af því að múrinn sé 6 þúsund km. langur eða eikkað þannig, reyndar var hann það heldur aldrei því mismunandi hlutar hans voru byggðir á mörgum árhundruðum og ekki nærrum því allir voru tengdir saman.
Ég tala nú ekki um ef einhver hefur látið platast af heimskulegustu fullyrðingu sem ég hef heyrt, að Kínamúrinn sjáist frá Tunglinu. Mannvirki sem er mesta lagi 8m hátt og 7m breitt getur ekki mögulega sést frá tunglinu en hins vegar má greina hann utan úr geimnum líkt og önnur stór mannvirki s.s. stóra flugvelli og brýr. Annað við múrinn er okrið á öllu þar vegna þess hve margir túristar leggja leið sína þangð. Til dæmis átti að reyna að selja mér bjór á 300 kr. meðan ég fæ hann á 30 kr. á veitingarstað niðrí bæ. Þrjúhundruð krónur! halda þeir að ég sé Jóakim aðalönd? Það getur verið erfitt að komast á klósettið á Kínamúrnum.
Eftir þessa afhjúpun Kínamúrsins er komið að minni eigin afhjúpun. Eins og flestir vita ýki ég aldrei!
Í dag hóf ég nýtt líf. Líf sem ekki marga dreymir um og þeir sem þannig lifa reyna yfirleitt að fela en ég gæti trúað að væri soldið spennandi. Líf hins ólöglega innflytjanda. Já það er rétt, hér sitjum við þrír Íslendingar í Peking á 31. degi eftir að við komum til landsins með útrunnið ferðamanna visa og ekkert landvistarleyfi. Einnig er búið að taka af okkur vegabréfin okkar þannig að við erum algerir strandaglópar og bíðum bara eftir því að stormsveitir kommúnista brjóti sér leið gegnum rammgerða útidyrahurðina.
Ég finn hvernig andrúmsloftið úr dagbók Önnu Frank hellist yfir íbúðina. Stanslaus ótti, alltaf í felum og hvergi erum við óhulltir. Við tókum símann úr sambandi eftir að við fundum hlerunarbúnað í íbúðinni auk þess sem sjónvarpið er hætt að virka. Leigusalinn átti að borga alla reikninga um síðustu mánaðarmót en þegar koma að því að borga fyrir sjónvarpið komst hann að því að við værum ólöglegir innflytjendur. Þar sem það liggur dauðarefsing við að hýsa slíkan lýð hér í Kína lét hann sig hverfa og ekkert hefur spurst til hans síðan. Það er því ein vika eftir af gasi, rafmagni og heitu vatni en síðan taka við kaldar nætur, dósamatur og óþrifnaður.
Það er ekki víst að ég geti bloggað á næstunni, með því að stela bandvídd frá nágrannanum til að komast á netið gætum við verið leiða lögregluna til okkar. Eitt er víst og það er að í kínverskum fangabúðum komast menn ekki á netið líkt og heima. Alla vegana, verða að hætta núna, það er verið að banka á dyrnar og einhver læti framm á gangi.
Örblogg
Ég er að fara að skoða kínamúrinn á morgun með skólanum. Jibbí!