Í gær tókum við strákarnir fáránlegustu ákvörðun sem ég hef tekið lengi.

Til að byrja á byrjuninni þá er frí í skólanum alla næstu viku, svo kallað miðhaustfrí sem stafar af viku hátíðarhöldum Kínverja og er þjóðhátíðardagur þeirra þar innifalinn. Það er algengt að erlendir nemendur noti fríðið til að ferðast og það var einnig búið að mæla með því við okkur.

Svo þróaðist það nú bara þannig að allt í einu voru einungis örfáir dagar í fríið og eiginlega engar ferðir eftir þannig að við ætluðum bara að skoða Peking í fríinu. Á miðvikudaginn fórum við á pubquiz með Hildi og Fanneyu og ákváðum þar að við yrðum að skoða möguleikana á því að ferðast. Það hafði verið sagt við okkur að innri Mongólía væri víst ofsalega falleg og biði upp á marga möguleika t.d. að ríða á úlföldum um slétturnar.

Í gær fórum við fimm því í ferðaskrifstofuna í skólanum og spurðum hvort og hvenær við kæmumst til innri Mongólíu. Eftir töuvert vesen komumst við að því að klukkan sjö um kvöldið hæfist sala á lestarmiðum fyrir mánudaginn en allar ferðir fyrr voru víst uppseldar. Við vorum mætt tuttugumínútur í sjö fyrir utan miðalúguna þar sem 50m löng röð beið okkar. Eftir einn og hálfann klukkutíma vorum við kominn að lúgunni og komumst að því að enginn talaði ensku en reyndumst vera svo heppin að konan fyrir aftan okkur gat túlkað smá.

Þá tókum við alveg hreint frábæra ákvörðun, þar sem ekki er hægt að kaupa miða nema með 4 daga fyrirvara keyptum við lestarmiða á ódýrasta farrými aðra leið til innri Mongólíu algerlega án þess að hafa gistingu eða að vita hvenær við komumst til baka. Á mánudaginn klukkan korter í níu legg ég sem sagt af stað í mestu óvissuferð ævi minnar, tólf tíma lestarferð á hásléttur norður Kína þar sem ég mun dveljast nokkra daga eða þangað til við fáum lestarmiða til baka.

Aðra gríðarlega lífsreynslu mun ég upplifa á morgun en hún er ekki jafn gleðileg. Vegna þess að okkur er gefið frí í skólanum alla næstu viku þá verður kennt á morgun laugardag! Það verður held ég í fyrsta skipti á ævi minni sem ég fer í skólann heilann skóladag til að læra á laugardegi. Það þýðir bara eitt, ég er að fara að sofa núna.

Síðasta færsla var ekki lygi.

Það er að segja ekki allt var lygi. Hún var að sjálfsögðu færð svolítið í stílinn en hins vegar alveg byggð á sannindum. Til dæmis er nú liðinn meira en mánuður síðan við komum og því er ferðamanna visað okkar runnið út. Við erum að sjálfsögðu búnir að sækja um dvalarleyfi en það er ekki komið og þess vegna eru passarnir okkar á lögreglustöðinni og við getum því ekki framvísað þeim.

Það gerðist svo bara í morgun að mikið lögreglulið hafði safnast saman í hverfinu okkar og var að athuga með dvalarleyfin og vegabréf útlendinganna. Við vorum að sjálfsögðu stoppaðir og úthófust þá miklar útskýringar að skólinn hefð tekið vegabréfin og alla pappírana og farið með til löggunnar til að klára þetta fyrir okkur. Eftir þó nokkuð þref var okkur svo hleypt áfram eftir að ég hafði skrifað nafnið mitt niðrá blað auk "my passport number" sem ég fyrir einhverja fáránlega tilviljun mundi.

Þannig að við erum heilir á húfi ennþá en það er náttúrulega aldrei að vita hvað löggan hér í Peking tekur upp á. Svo ég haldi nú áfram að minnast á síðustu færslu þá er ég búinn að setja inn nokkrar myndir frá ferðinni á Kínamúrinn. Auk þess að kíkja á þær hef ég annað verkefni fyrir þig, athugaðu hvort þú getur munað vegabréfsnúmerið þitt. Það gæti nefnilega komið sér vel seinna meir....

Svona til að teygja lopann aðeins lengur verð ég líka að setja fram eina fyrirspurn. Er það rétt, sem lítill farfugl frá Íslandi hvíslaði í eyra mér, að bíómiðinn sé kominn upp í 900 kr.?

Ég fór á Kínamúrinn á laugardaginn.

Kínamúrinn er eila ekkert merkilegur þegar maður fer að skoða hann, bara fullt fullt af túristum á grjóthleðslu. Sá hluti múrsins sem við skoðuðum og flestir fara á hefur nær allur verið gerður upp þannig að ekkert er eftir af upprunalega grjótinu sem hann var byggður úr. Þar sem múrinn hefur ekki verið gerður upp hefur hann grafist oní jörðina í tímans rás og því er ekki um neinn heilan múr að ræða heldur einungis nokkrar lengjur hér og þar. Þannig að ekki láta platast af því að múrinn sé 6 þúsund km. langur eða eikkað þannig, reyndar var hann það heldur aldrei því mismunandi hlutar hans voru byggðir á mörgum árhundruðum og ekki nærrum því allir voru tengdir saman.

Ég tala nú ekki um ef einhver hefur látið platast af heimskulegustu fullyrðingu sem ég hef heyrt, að Kínamúrinn sjáist frá Tunglinu. Mannvirki sem er mesta lagi 8m hátt og 7m breitt getur ekki mögulega sést frá tunglinu en hins vegar má greina hann utan úr geimnum líkt og önnur stór mannvirki s.s. stóra flugvelli og brýr. Annað við múrinn er okrið á öllu þar vegna þess hve margir túristar leggja leið sína þangð. Til dæmis átti að reyna að selja mér bjór á 300 kr. meðan ég fæ hann á 30 kr. á veitingarstað niðrí bæ. Þrjúhundruð krónur! halda þeir að ég sé Jóakim aðalönd? Það getur verið erfitt að komast á klósettið á Kínamúrnum.

Eftir þessa afhjúpun Kínamúrsins er komið að minni eigin afhjúpun. Eins og flestir vita ýki ég aldrei!

Í dag hóf ég nýtt líf. Líf sem ekki marga dreymir um og þeir sem þannig lifa reyna yfirleitt að fela en ég gæti trúað að væri soldið spennandi. Líf hins ólöglega innflytjanda. Já það er rétt, hér sitjum við þrír Íslendingar í Peking á 31. degi eftir að við komum til landsins með útrunnið ferðamanna visa og ekkert landvistarleyfi. Einnig er búið að taka af okkur vegabréfin okkar þannig að við erum algerir strandaglópar og bíðum bara eftir því að stormsveitir kommúnista brjóti sér leið gegnum rammgerða útidyrahurðina.

Ég finn hvernig andrúmsloftið úr dagbók Önnu Frank hellist yfir íbúðina. Stanslaus ótti, alltaf í felum og hvergi erum við óhulltir. Við tókum símann úr sambandi eftir að við fundum hlerunarbúnað í íbúðinni auk þess sem sjónvarpið er hætt að virka. Leigusalinn átti að borga alla reikninga um síðustu mánaðarmót en þegar koma að því að borga fyrir sjónvarpið komst hann að því að við værum ólöglegir innflytjendur. Þar sem það liggur dauðarefsing við að hýsa slíkan lýð hér í Kína lét hann sig hverfa og ekkert hefur spurst til hans síðan. Það er því ein vika eftir af gasi, rafmagni og heitu vatni en síðan taka við kaldar nætur, dósamatur og óþrifnaður.

Það er ekki víst að ég geti bloggað á næstunni, með því að stela bandvídd frá nágrannanum til að komast á netið gætum við verið leiða lögregluna til okkar. Eitt er víst og það er að í kínverskum fangabúðum komast menn ekki á netið líkt og heima. Alla vegana, verða að hætta núna, það er verið að banka á dyrnar og einhver læti framm á gangi.

Vikan er búin að vera ágæt, ég er til dæmis byrjaður að æfa tennis og það er mjög gaman.

Ég er að fara að skoða kínamúrinn á morgun með skólanum. Jibbí!

Laugardagurinn byrjaði ansi seint enda engin ástæða til annars en að nota helgina í að sofa. Loksins þegar við höfðum drattast á lappir upp úr tvö fórum við að huga að því í hvað við ættum að eyða restinni af deginum. Niðurstaðan varð Silkimarkaðurinn, einn vinsælasti túristastaður í Peking og á víst að vera með stærri mörkuðum í heiminum.

Leigubílaferðin var reyndar hörmuleg, eins og finnsk gufubaðskeppni, rakt, heitt og allt of löng. Þegar við komum á leiðarenda blasti hins vegar við fáránleg tilviljun. Framan við inngang markaðarins voru stigu út úr glæsikerrum, Þorgerður Katrín og fylgdarlið á leið á Silkimarkaðinn.

Ég meina það, ég er nú einu sinni í Kína og maður er að drukkna í þessum Íslendingum hér. Nei nei, þeir eru annars ágætir. Við keyptum ekki mikið á markaðnum þó að þar sé hægt að fá allt sem hugurinn girnist en aðallega föt, annað hvort „feik“ eða stolin. Einnig voru líka þarna fullt að klæðskerum svo ef maður er góður prúttari þá geturmaður fengið ódýr flott klæðskerasniðin jakkaföt.

Um hvöldið fórum við aftur út að borða með Fanneyju og Hildi en í þetta skiptið á kóreskan stað. Það var ekki gott. Svo var bara djammað um kvöldið.

Sunnudagurinn var ekta sunnudagur. Það er svo lítið skemmtilegt hvernig sunnudagar hafa þróast undanfarin ár hjá mér í að vera fáránlega litlausir en umfram allt ekkert smá stuttir, ég meina eins og t.d. þessi um síðustu helgi, ég vakna seint og geri mest lítið um daginn annað en að horfa á sjónvarpið og finna ástæður til að geta ekki verið að læra auk þess að hanga á netinu, éta og hvíla mig og það besta er að þrátt fyrir að ég hafi vaknað löngu eftir hádegi þá reyni ég yfirleitt að fara að sofa fyrir miðnætti vegna þess að það er jú alltaf skóli daginn eftir en aðallega til að bynda endi á grútleiðinlegan dag og djöfull er ég góður, mér tókst að skrifa málsgrein með fleiri en hundrað og þrjátíu orðum milli punkta.

Ef fleirum líður svipað og mér hvað varðar sunnudaga þá er athugasemdakerfið við þessa færslu opin spjallrás fyrir slíkt nöldur.

Jæja, ég ætla að gera tilraun tvö í að skrifa um helgina. Ég nenni ekki að gera það allt í einu þannig að ég skipti því niður og skrifa meira á morgun.

Síðasta vika var ansi strembin hvað varðar námið. Kennararnir gerðu okkur fulla grein fyrir því að við yrðum að vera á tánum ef við ætlum ekki að dragast aftur úr þannig að maður verðu að læra ansi mikið heima. Það er bara svo fáránlega erfitt að muna öll þessi tákn, að vita hvað þau þýða, vita hvernig þau eru borin fram og hvernig á að skrifa þau. Við strákarnir erum náttlega ekki búnir að vera duglegir við lærdóminn enda svo margt annað sem okkur langar frekar að gera hér í Peking.

Á miðvikudaginn komu tvær íslenskar stelpur til Peking, þær Hildur og Fanney, sem ætla að stunda kínverskunám við sama skóla og við næsta hálfa árið. Við hittum þær á fimmtudaginn og fórum saman út að borða svona eins og týpískir Íslendingar að hópast saman í útlöndum.

Alla vegana, loksins kom helgin klukkan hálf eitt á föstudaginn þegar við kláruðum skólann. Það var búið að bjóða okkur á fund varðandi það hvað nemendurnir í skólanum ætluðu að gera í viku haustfríinu sem við fáum í október. Hins vegar nenntum við ekki að fara þar sem okkar beið mun glæsilegri kostur á Kempinsky hótelinu, því fínasta í Peking. Líkt og ég sagði um daginn bauð sendiráðið okkur í kokteilboð á fyrrnefndu hóteli þar sem heiðursgesturinn var Þorgerður Katrín menntamálaráðherra, komin hingað vegna einhvers menningarsamstarfs þjóðanna. Það var mjög gaman enda alltaf gott að hitta Íslendinga og einnig var slatti af nemendum, átta úr okkar skóla sem verður að teljast nokkuð gott fyrir svo fámenna þjóð. Það var tekið mjög vel á móti okkur og allir glaðir og ánægðir, sérstaklega nýji sendiherrann sem hafði einungis verið í tvo daga og spjallaði heilmikið við okkur. Fáir voru samt jafn fjörugir eins og ráðherrann enda vín á boðstólnum til að slaka á spenntum taugum og losa um málbeinið.

Eftir dýrindis máltíð og nokkrar góðar rökfærslurimmur um kommúnisma við varaformann Sjálfstæðisflokksins hélt unga fólkið heim til okkar þar sem við buðum í teiti með öllu tilheyrandi. Þar vorum við Íslendingarnir átta auk vina þeirra Jökuls og Svenna, tveir Kanar sem hafa búið hér frekar lengi og einn Kínverji. Þegar leið á nóttina þótti þeim sem hvað lengst höfðu búið hér kominn tími til að kynna okkur fyrir svolítilli menningu og drógu okkur niðrí bæ á aðaldjammgötu miðborgarinnar, "the bar street". Þar var síðan djammað fram eftir nóttu en þegar staðirnir lokuðu fengum við okkur að borða grillspjót grilluð út á götu að hætti kínverja.

Það er ekki hægt að segja að við látum kínverskunámið sitja á hakanum þó við skemmtum okkur. Þau Daniel (kínverka stelpan), Charlie (annar kaninn) og Svenni kenndu okkur alveg fullt af kínversku meðan við sátum inn á skemmtistað og einnig hvernig á að hafa samskipti við kínverjanna, prútta og hvaða leiðir væru bestar til að læra sem mesta kínversku.

Ég var búinn að skrifa geðveikt langa bloggfærslu um allt sem ég gerði skemmtilegt um helgina en hún kom ekki inn og eyddist öll. Núna er ég svo þreyttur að ég verða að fara að sofa en kannski skrifa ég um helgina á morgun.

Ég er búinn að setja nokkrar myndir inn á síðuna.

Þar má líta glæsivillu okkar við Xue Yuan Road auk þess sem valdar myndir frá fyrstu dögunum okkar hér og ferðinni til Peking eru komnar inn. Það vill reyndar þannig til að ég á eiginlega engar myndir inn á nýju tölvunni minni nema frá því í vor. Ég ákvað því að setja einnig myndir frá stúdentafögnuðinum á Hótel Sögu síðastliðið vor.

Hins vegar get ég ekki geymt nema örfáar myndir inná síðunni í einu en ég mun bæta úr því um leið og ég nenni. Auk þess býst ég ekki við að missa mig í myndatöku næstu dagana þannig að það á ekki að koma að sök.

Um leið og ég kveð að sinni er réttast að opinbera hvað ég heiti, þ.e.a.s. kínverska nafnið mitt en allir útlendingar verða að hafa fullt kínverskt nafn. Ég heit því frábæra nafni Yáng Kă Lĭ og er einfalt að útskýra það. Við strákarnir heitum allir Yáng en það er ættarnafnið okkar og merkir haf eða vestrænn útlendingur og passar því vel við okkur sem komum frá Íslandi. Li merkir t.d. vísindi eða rökfræði og getur s.s alveg átt við mig. Síðan heimtaði skólinn að kínverska nafnið mitt líktist íslenska nafninu eitthvað og þar sem kínverjar gera ekki mun á l og r hljómar Ka Li alveg eins og Kari og það fannst þeim í skólanum ofsalega sniðugt.

Þannig er nú það en því miður get ég ekki skrifað nafnið mitt með táknum þar sem ég hef ekki þannig forrit né kínverskt windows.

Nú er helgin liðin og á morgun tekur við ný skólavika með fleiri táknum, fleiri sérhljóðaæfingum og vonandi landvistarleyfinu mínu sem skólinn er ennþá eitthvað að gaufa með.

Á föstudaginn eftir skóla fórumm við í íslenska sendiráðið í Peking. Það er vel staðsett í fínasta buisness hverfi borgarinnar uppi í geðveikt flottu háhýsi. Takið eftir „herberginu“ á milli turnanna.

Í sendiráðinu fengum við konunglegar móttökur, okkur var boðið upp á íslenskt vatn á flöskum auk þess sem ég fékk að fara á klósettið sem reyndar var ekki í sendiráðinu heldur fram á gangi milli lyftanna og neyðarútgangsins. Sendiráðunauturinn hann Axel tók á móti okkur en hann var reyndar eini starfandi íslendingurinn í ráðuneytinu þar sem allir hinir voru bara að tsjilla á Íslandi. Hann sýndi okkur ofur rándýru aðstöðuna, m.a. skrifstofu sendiherrans þar sem kona Axels sat í tölvunni og var að spila pinball að mér sýndist.

Eftir að hafa fengið örstutt yfirlit um starfsemi Íslendingafélagsins og starfsemi sendiráðsins fengum við boðsmiða í kokteilboð næstkomandi föstudag með Þorgerði Katrínu menntamálaráðherra sem er í heimsókn í Kína. Ástæðan er víst menningarsamstarf þjóðanna og verður boðið á fínu hóteli rétt við sendiráðið. Fyrri kynni mín af Þorgerði eru mér ofarlega í huga en síðastliðið vor sat ég í samstarfshóp um samræmd stúdentspróf sem hún skipaði og endaði það með niðurfellingu prófanna. Þrátt fyrir stífa fundarsetu í menntamálaráðuneytinu sá ég hana aldrei þannig að kannski er það orðum aukið að tala um kynni.

Um kvöldið fórum við strákarnir í innflutningspartý hjá tveimur íslenskum skólabræðrum okkar, þeim Jökli og Svenna, sem eru búinr að vera eitt ár í BLCU og voru að flytja í nýja íbúð með kínversku vinkonu sinni. Það var mjög gaman enda mátti þar finna ungt fólk frá öllum heimshornum sem þeir félagar hafa kynnst síðasta árið. Reyndar varð hægara sagt en gert að komast þangað. Við vissum náttlega ekkert hvar þetta var en leigubílstjórinn tók við leiðbendingum frá kínversku vinkonunni í gegnum síma. Þegar við vorum komnir 4 hæðir niður í einhvern bílakjallara niðrí bæ þá fórum við út og löbbuðum út á götu og fengum síðan leiðbendingar frá Jökli hvernig við ættum að komast til þeirra.

Á laugardaginn fórum við á myndavélamarkarð hér í grenndinni því Halldór Berg ætlar að kaupa sér einhverja góða myndavél. Þetta var eiginlega heilt moll bara með myndavélum og fylgihlutum og þar er hægt að spara sér dágóða summu ef maður vill flottar vélar. Sú sem Dóri er að pæla í kostar t.d. 140.000 kall heima en þarna var hún sett á 47.000 kr. og þá var eftir að prútta. Við vorum reyndar ekki með svona mikinn pening á okkur svo við ætlum að fara aftur seinna.

Sunnudagurinn byrjaði vel. Ég eldaði mér hafragraut, sem ég borðaði náttúrulega mjólkurlausann, meðan ég „fletti“ íþróttasíðum moggans á netinu og sá að 4. umferð enska boltans fór alveg eins og hún átti að fara. Í hádegniu röltum við út á KFC og fengum okkur að borða en annars mun dagurinn mest allur fara í lærdóm. Það er nefnilega ansi strembið að læra öll þessi tákn, bæði að skilja þau og að skrifa þannig að ekki veitir af upprifjun á því sem við lærðum í síðustu viku.

Nú eru tæpar tvær vikur þangað til að ferðamannalandvistarleyfið mitt rennur út og því eins gott að skólinn fari að æla því út úr sér enda búnir að lofa að klára það fyrir mig. Ef ekki, tsja þá er aldrei að vita nema ég verði settur í kínverskt fangelsi og pyntaður þar til dauða. Nei ok þetta var reyndar djók, ég yrði sektaður og svo rekinn úr landi en við vonum að til þess þurfi ekki að koma.

Ég var að vafra um veraldarvefinn eins og ég geri svo oft þegar ég kem heim úr skólanum og datt þá niður á þennan snilldarpistil. Þar sem ég er mjög upptekinn í dag og hef lítinn tíma til að skrifa einhverja skemmtilega færslu tek ég mér það bessaleyfi og birti þetta hér.

Titill greinarinnar var spurning á Vísindavef HÍ og eftirfarandi svar var birt:

 Það vill svo skemmtilega til að Vísindavefurinn er nýbúinn að gefa út bókina Leiðarvísir með börnum sem framvegis mun fylgja með öllum börnum við fæðingu, en í henni er einmitt fjallað um þetta mikilvæga málefni! Við birtum hér útdrátt úr kaflanum „Tæknileg lýsing á því að skipta um kúkableiu á ungabarni“.

Tæki og áhöld

• Skiptiborð
• Hrein bleia
• Blautþurrkur
• Plastpoki
• Ungabarn með óhreina bleiu

Framkvæmd
Ungabarn með óhreina bleiu er tekið og sett á skiptiborð. Kúkableian er fjarlægð með því að losa flipana tvo sitt hvoru megin á henni. Gott er að bera einhvers konar hlífðarbúnað, svo sem gasgrímu, til að verjast eitruðum gufum. Einnig geta gúmmíhanskar komið að góðu gagni á þessu stigi.

Vefjið kúkableiunni saman og lokið henni með flipunum. Varist þau algengu mistök að láta óhreinu hliðina snúa út. Setjið bleiuna í plastpoka til þess að koma í veg fyrir að lyktin úr ruslinu verði of mikil. Gott er að halda bleiunni frá líkamanum með útréttri hendi til að hlífa nefinu.

Þurrkið bossann varlega með blautþurrkum. Lyftið honum upp ef þarf með því að grípa um báða fætur barnsins. Ekki er þó talið gott að láta barnið dangla á hvolfi, og það varðar við lög að missa það á gólfið úr þeirri stellingu. Setjið óhreinu þurrkurnar líka í plastpokann, lokið honum vandlega og hendið í ruslið, helst í tunnuna úti, þegar öllum skiptiaðgerðum er lokið. Óhreinar bleiur geta reynst öflugt tæki í baráttu við stirða nágranna og því má einnig íhuga að losa sig við þær í tunnunni í næsta húsi.

Erfiðasti hluti ferlisins er líklega að setja hreina bleiu á barnið. Til að glöggva sig betur á þessu stigi er gott að skoða skýringarmyndir hér fyrir neðan.

Bleian skal sett á bossann og fest að framan með flipunum tveimur (sjá 1. mynd). Hún skal sitja þétt en þó þannig að hægt sé að koma tveimur fingrum á milli barns og bleiu.

Ekki skal setja bleiur á aðra líkamshluta barns þar sem það getur valdið aukaverkunum, svo sem sjóntruflunum (sjá 2. mynd).

Enn síður skal setja bleiur á ranga líkamshluta hjá sjálfum sér (sjá 3. mynd). Þeir sem gera slíkt ættu að huga að því að snúa sér að einhverju allt öðru en barnauppeldi.

Niðurstöður
Ef farið er eftir öllum skrefum, í réttri röð (það er mjög mikilvægt), ætti útkoman að vera barn með hreina bleiu á bossanum. Ef svo er ekki hefur tilraunin misheppnast og er þá gott að rekja öll skref til baka og reyna að átta sig á hvar mistökin áttu sér stað.

Gangi þetta hins vegar ekki mælum við með því að hringja á sérfræðiaðstoð. Þar hafa svokallaðar ömmur yfirleitt reynst vel.

Þetta og fleiri skemmtileg föstudagssvör má nálgast á http://visindavefur.hi.is/ og mæli ég eindregið með því að fólk tileinki sér þann fróðleik sem þar má finna.

Nú er ég búinn að læra kínversku í þrjá daga.

Kínverska er áhugavert tungumál en um leið afar flókið og erfitt viðureignar sérstaklega fyrir svona tungumálaaula eins og mig. Eftir að hafa lært kínversku í 3 heila daga get ég ekki sett mig í þá stöðu að ætla að fræða einn né neinn um tungumálið. Það kemur kannski seinna.

Hins vegar þar sem ég hef verið upptekinn við að læra kínversku undanfarna daga hef ég ekki gert mikið merkilegt annað og þess vegna er um fátt annað að skrifa.

Kínverska er aðallega framandi vegna þess að þeir skrifa með táknum en ekki stafrófi eins og við. Táknin eru myndmál en einnig hljóðritað því oft gefur hluti táknsins hugmynd um hvernig það er borið fram.

Það kemur því kannski mörgum á óvart að kínversku má rita með latneska stafrófinu. Það er í raun hljóðritun á töluðu máli kínverja og líkist það mun meira tungumálum sem við þekkjum til. Þannig eru táknin „þýdd“ yfir í orð sem eru sögð alveg eins og þau eru skrifuð, miðað við kínverskan framburð á stöfunum. Þetta er kallað pinyin og hjálpar mikið útlendingum við að læra kínversku sérstaklega að skilja talað mál og tala sjálfir án þess endilega að kunna öll táknin sem þar liggja að baki. Hins vegar er ekki skrifað mikið á pinyin til dæmis virðist mér sem öll dagblöð séu skrifuð með táknum enda er pinyin tiltölulega ný til fundið.

Þannig eru margir sem bæði skilja vel og tala kínversku en kunna kannski ekki nein tákn en geta samt skrifað þannig að kínverjar skilji með því að nota pinyin. Engu að síður finnst mér mjög mikilvægt að ná góðum tökum á sem flestum táknum, sérstaklega vegna þess hve það er heillandi hæfileiki að geta skrifað og lesið þau. Táknin eru þó mörg þúsund og lítil von til þess að ég muni læra þau öll á þessum vetri en kannski að maður ná einhverjum þeirra inn.

Þetta var einungis fyrsta lota í kynningu á kínversku en ég vonast til að geta bætt um betur þegar ég hef lært meira.

Reiðhjól eru dásamleg uppfinning.
 
 Það vita kínverjar.

  Þess vegna eru 9 milljón reiðhjól í Peking eins og Katie Melua söng svo eftirminnilega inn í hjörtu okkar en lag hennar „Nine million bicycles in Beijing“ má hlusa á á síðunni radioblogclub.com. Sagan segir að Katie hafi verið í skoðunarferð í rútu í Pekingborg þegar leiðsögumaður minntist á þessa staðreynd og það hafi verið kveikjan að laginu.
 
 Alla vegana svo við höldum okkur við efnið þá ætlaði ég að reyna að æla út úr mér hversu góður fararkostur reiðhjólið er. Síðastliðinn laugardag keyptum við strákarnir okkur hjól og það enginn venjuleg hjól  heldur splúnkunýja bláglansandi einsgíra reiðheista með bögglabera, körfu og bremsum sem eru svo snilldarlega vel stilltar að þó maður, í einskærri augnarbliks örvæntingu, negli niður þá er enginn hætta á að við meiðum okkur vegna of harkalegrar hemlunar. Á hinn bóginn erum við illa settir ef hin farartækin geta ekki neglt niður en það er önnur saga.
 
 Það fer ekki fram hjá neinum sem staldrað hefur við í Peking að þar eru mörg hjól og hvað þá þegar maður hefur fengið að spreyta sig á einu slíku innan um 9 milljónir. Þegar hjólað er í borginni er eins gott að hafa náð góðri leikni á bjöllunni því eins og gefur að skilja er hjólreiðaumferðin þung og enginn kemst neitt án bjöllunnar góðu. Reyndar á þetta líka við um bílamenningu kínverja en á hverjum 5 mín. á meðalstórum gatnamótum í Peking má heyra jafn mörg „bíp“ og... og.... alla vegna mjög mörg.
 
 Þegar ég steig á nýja reiðhjólið mitt í Peking fann ég hvernig fílingurinn magnaðist upp í mér. Allt í einu gat ég spannað margfalt stærra svæði af borginni í einu. Háhýsin þutu fram hjá og mengunarmettuð golan strauk hárið er ég þeysti mjúklega áfram innan um hundruðir annara hamingjusamra Pekingbúa sem áttu fátt sameiginlegt með mér annað en að hafa valið þennan dýrindis fararkost fram yfir allt annað. Ástæða þess hvers vegna það er svona gott að hjóla í Peking er sú að þar hafa allar götur sérstaka hjólreiðaakreinar, eina í sitthvora áttina þannig að knapanum líður eins og í tour de france, fullt af fólki að hjóla, allir í sömu átt.

 Það skiptir ekki máli hvert erindið er, það má alltaf fara á hjóli. Á morgnanna sameinast verkamenn, kennarar, viðskiptafólk, hvítflibbar og námsmenn í löngum hjólalestum um götur borgarinnar. Farangurinn er annað hvort á bögglaberanum eða í körfunni ef ekki hvoru tveggja og síðan renna saman gallabuxur, kjólar, sparibuxur, stuttbuxur og pils í eitt þegar rúmur helmingur borgarbúa tekur fram bestu uppfinningu allra tíma, hjólið.
 

Reyndar er eitt óyfirstíganlegt vandamál þegar kemur að hjólinu sem fararmáta. Ferðir í IKEA! Við strákarnir þurfum að fara í IKEA fljótlega og munum því nota leigubíl

Jæja, nú hef ég verið í Kína í meira en viku og kominn tími til þess að ég fari að blogga. Því miður verð ég að byrja á ferðasögunni sem er alveg örugglega það leiðinlegasta sem hægt er að lesa á bloggsíðum.
 

Því miður, fyrir þig lesandi góður, gekk ferðin til Kína eins og í sögu, leiðin lá fyrst um London þar sem við þurftum að gista eina nótt. Þaðan flugum við til Köben þar sem við skiptum um vél og lögðum af stað í síðasta áfangann. Níu tíma flugið til Peking var miklu betra en ég hafði gert ráð fyrir, sjónvarp í öllum hauspúðum og hægt að horfa á fullt af myndum og vera í alls konar spilaleikjum. Þannig að eftir að hafa tapað mörg þúsund pundum í black jack, horft á V for Vendetta og sofið í 5 tíma vorum við lentir. Allur farangurinn skilaði sér svo við náðum leigubíl og lögðum af stað á vit ævintýranna. Íbúðin reyndist vera mjög fín, nýtt parket, skápar og skrifborð og loftkæling í öllum herbergjum, meira að segja var þvottavél íbúðinni.

Fyrstu dagarnir í Peking fóru í að koma okkur fyrir og að reyna að finna einhverjar búðir og veitingastaði í nágreninu sem reyndist mjög létt, milli okkar og skólans sem er við sömu götu í 20 mínútna göngufjarlægð eru svona hundrað veitingastaðir og tvö hundruð matvöruverslanir. Við erum líka búnir að skoða skólasvæðið og það er ótrúlega stórt með fótboltavöll í fullri stærð, risa íþróttahöll og fullt af öðrum völlum s.s. fyrir körfubolta, tennis og blak.

Alla vega þá er þessi leiðinda færsla búin og ég býst við að lífið fara að finna sér farveg vegna þess að á morgun byrjar skólinn og ég verð því upptekinn við að læra kínversku þangað til í vor.