Morgunsöngur
Það er sannarlega magnað að vera vitni að slíkri athöfn þegar herinn marserar út á torgið við sólarupprás og dregur fánann að húni, manni líður eins og byltingin hafi gerst í gær. Þannig er það þó ekki því þetta er gert á hverjum morgni við sólarupprás og á hverju kvöldi við sólsetur. Á meðan er hluti torgsins afgirtur en ferðamenn safnast að og fylgjast með, jafnt kínverskir sem erlendir. Það er einnig merkilegt að hermennirnir marsera alltaf í sama takti sem telur 108 slög á mínútu en ég veit ekkert af hverju þeir gera það.
Ég fór sem sagt með strákunum á Torg hins himneska friðar um helgina. Nánar tiltekið á laugardagsmorgun til þess að geta orðið vitna að þessum atburði en á kvöldin er víst svo mikið af ferðamönnum að það sést ekkert. Við fórum því snemma að sofa á föstudadaginn og vöknuðum klukkan 5 morgunin eftir til að hjóla á lestarstöðina og taka svo lest niðrí bæ. Við skoðuðum okkur um á torginu eftir athöfnina, fórum inn í forboðnu borgina og sáum grafhýsi Mao formanns. Við ætluðum að fara inn í það og sjá lík hans sem er þar til sýnis en ef við hefðum farið aftast í röðina hefðum við verði orðnir að líkum áður en kæmumst inn. Hún var fimmföld og slagaði upp í hálfan kílómeter. Við verðum því að gera það seinna. Eftir að hafa skoðað torg þetta sem er svo frækt fyrir ákveðinn atburð 1989 sem menn í minni aðstöðu geta ekki minnst á fórum við í gamla miðbæinn. Hann var einstaklega snotur, lágreist hús og mjög þröngar götur iðandi af lífi gáfu honum mikinn sjarma sem fæstir aðrið miðbæir stórborga hafa. Þar eru engir skemmtistaðir né háhýsi enda er slík vestræn sódóma aðallega geymd í háskóla- og buisness hverfunum.
Eftir smá labbitúr um miðbæinn fórum við heim og vorum komnir fyrir hádegi. Þá var ansi notarlegt að fara bara aftur upp í rúm og sofa soldið en annars var bara hangið fram eftir degi. Um kvöldið var líka hangið. Á sunnudeginum gerði ég ekki neitt, hékk ekki einu sinni. Það var samt alveg ótrúlega notarlegt að gera ekki neitt, horfa á sjónvarpið, vera í tölvunni og éta ruslfæði. Þannig að stuttu eftir að ég fór að sofa á laugardagskvöldið, reyndar mjög stuttu, þá var kominn mánudagur.
Meira um hvalveiđar... nei djók!
Ég sá ótrúlega góða bíómynd áðan. Stephen King er góður rithöfundur og hefur skrifað margar góðar bækur í gegnum tíðina. Nokkrar þeirra hafa verið kvikmyndaðar og eru The Shining, The Green Mile og The Shawshank Redemption nokkur góð dæmi. Þá síðastnefndu sá ég áðan og ég er á því að hún er með bestu myndum sem ég hef séð. Ég er heldur ekki einn um þá skoðun því myndin er næst besta mynd allra tíma, skv. imdb.com, rétt á eftir The godfather. Ég mæli því eindregið með því að fólk sjá hana ef það er ekki þegar búið að því.
Áfram um góðar kvikmyndir en Shawshank Redemption var einungis einn liður í verkefni sem við strákarnir erum að vinna að. Fyrrnefndur listi yfir bestu myndir allra tíma telur 250 kvikmyndir og ætlunin var hjá okkur að sjá þær 100 efstu. Við höfum auðvitað allann veturinn og svo hefur maður nú séð margar af þessum myndum fyrir þannig að þetta verður ekki mikið mál sérstaklega þegar stuðst er við veraldarvefinn og þrjár fartölvur, þá eru myndirnar ekki lengi að streyma inn. Við erum ekkert að horfa á þær í einhverri sérstakri röð heldur tökum bara af handahófi einhversstaðar af listanum. Af 20 efstu myndunum eru nú einungis 6 sem ég hef ekki séð og af þeim 6 eru 4 inn á tölvunum þannig að það þetta er fljótt að koma.
Það verða víst fullt af halloween partýum um helgina sem vel á minnst er alveg að skella á. Ég veit ekki hvort ég verði í einhverri svoleiðis vitleysu en við strákarnir ætluðum að reyna að komast á Torg hins himneska friðar um helgina. Svona undir lokin kemur góð ráðlegging, ef þú hefur einhvern tímann lent í því að vera í vandræðum með hvaða spólu á að leigja sér þá er gott að fara inn á imdb og skoða áðurnefndann lista til að fá hugmyndir.
Hver er töffarinn núna?!
Kínverska ríkissjónvarpið CCTV birti frétt af hvalveiðum Íslendinga á mánudaginn. Hún var ansi löng og ýtarleg og við Halldór fylgdumst grannt með en svo virtist sem kínversku fréttamennirnir væru töluvert mildari en starfsbræður þeirra víða um heim. Ég hef reynt að fylgjast svolítið með fréttum og heyrt harðorðar yfirlýsingar ráðamanna erlendis yfir þessari villimannslegu hegðun Íslands. Skemmtilegust fannst mér fyrirsögnin í Ástralska blaðinu sem sagði Íslendinga vera að gefa heimsbyggðinni fingurinn.
Ég verð samt að setja spurningamerki við hvalveiðar Íslendinga. Það getur vel verið að við höfum allan þann rétt sem þjóðríki til að veiða hvali og auk þess er farið mjög varlega af stað í veiðarnar. Spurningin er hins vegar sú hvort við högnumst á þeim eða ekki. Það kostar örugglega slatta að halda úti hvalbátunum auk vinnuafls í landi. Hvalirnir sem ætlunin er að veiða eru svo fáir að það er alveg spurning hvort veiðarnar borgi sig fyrir svo lítið magn. Einnig var sagt að kjötið af fyrstu dýrunum yrði flutt til Japans en sendiherra þeirra segir nú að Japanir hafi nóg af hvalkjöti svo þeir muni ekki kaupa neitt. Var í alvörunni ekki búið að athuga markaðsaðstæður áður veiðarnar hófust?
Það er þó alveg á hreinu að yfirlýsingar ráðherra ýmissa landa eru fyrir neðan allar hellur. Margir þeirra fara með rangt mál og ásaka Íslendinga um að ætla að veiða mun fleiri dýr en við höfum sagt. Það á ekki að líðast að opinberir ráðamenn ríkja geti logið heimsbyggðina fulla af ósönnum staðhæfingum um grimmdarlegar veiðar okkar. Íslendingar fengu inngöngu í Alþjóðahvalveiðiráðið árið 2002 eftir atkvæðagreiðslu með eins atkvæðis mun og mótmæltu þá banni við hvalveiðum en skuldbundu sig jafnframt til að hefja ekki atvinnuhvalveiðar fyrr en 2006. Þær hefja Íslendingar nú og það ætti því ekki að koma á óvart auk þess sem það hlýtur að vera skýlaus fullveldisréttur okkar að nýta þær auðlindir sem við höfum ef það er gert prúðmannlega og án þess að ganga nærri hvalastofninum. Í sumar samþykkti Alþjóðahvalveiðiráðið með naumum meirihluta tillögu um að bann við hvalveiðum í atvinnuskyni væri óþarft og veiðar okkar get því ekki verið svo úr takti við hugmyndir ráðsins.
Bann þetta er þó engu að síður í gildi vegna þess að 75% atkvæða þarf til að fella það og því er ekki hægt að líta fram hjá því að við erum að gera eitthvað sem er bannað. Ástæða þess að hvalveiðar eru ekki leyfðar eru auðvitað að margar tegundir hvala eru á lista yfir dýr í útrýmingarhættu og þar á meðal er langreyður, það dýr sem við höfum nú drepið í tvígang en stofninn telur um 40 -50 þúsund dýr.
Mesta tapið af þessum veiðum verður því líklega það orðspor sem Ísland fær á sig. Oft hefur verið talað um ferðaþjónustu, hingað kemur margt fólk til að skoða fallega ósnortna náttúru og fara í hvalaskoðun en sjarmi Ísland er einmitt hreinleikinn og náttúran. Ég veit ekki alveg hvort hvalveiðar geri okkur að einhverjum villimönnum og skaði náttúruásýnd landsins en svo virðist sem hörð viðbrögð út í heimi bendi til þess. Hvað varðar ferðaþjónustuna þá skiptir ekki máli hvað okkur finnst heldur hvað útlendingum finnst því það eru þeir sem koma hér sem ferðamenn og dæla peningum inn í efnahagskerfið. Annað sem varðar orðspor landsins og ég hef verið að íhuga síðustu daga. Ísland er nú í kosningabaráttu um sæti í öryggisráði Sameinuðu Þjóðanna. Áætlað er að kostnaður vegna þess verði um 400 milljónir og nú er spurning hvort hvalveiðar Íslendinga gætu leitt til þess að einhver ríki ákveði að kjósa okkur ekki og við myndum tapa kosningunum út af því. Þá spyr ég bara, hversu marga hvali þarf að veiða til að bæta upp það tap?
Í framhaldi af þessu fer ég að hugsa hvort tilgangur stjórnvalda hafi í raun nokkuð verið að hagnast á veiðunum. Ég veit ekki hverju hvalveiðar eiga að skila í þjóðarbúið en ég trúi því bara ekki miðað við það sem ég hef kynnt mér að það séu einhverjar stórar upphæðir. Ef svo er hins vegar að við græðum á tá og fingri, að hvalkjöt fari allt í einu að seljast eins og heitar lummur, þá hef ég í sjálfum sér ekkert á móti því. Það sem ég tel hins vegar að liggi að baki hvalveiðunum nú hljóti að vera eitthvað fleira. Nú spyr ég, er það tilviljun að ákvörðunin var tekin um leið og bandaríski herinn fór af landinu?, Bandaríkin sem stungu okkur ekkert smá í bakið varðandi riftun varnarsamningsins en um leið eru miklir talsmenn gegn hvalveiðum. Eru hvalveiðarnar kannski leið til þess að sýna þeim að við getum alveg staðið upp í hárinu á þeim þótt við séum lítil þjóð, kannski hefnd? Er þetta kannski meira "princip" mál að fá að veiða frekar en einhver nauðsyn eða gróðaleið, sýna að við látum sko ekki vaða yfir okkur heldur gerum það sem við viljum þegar við viljum þótt það í raun brjóti í bága við alþjóðalög. Erum við kannski að gefa heimsbyggðinni fingurinn?
Um risapöndur og Dairy Queen
Síðasta vika leið ótrúlega hratt. Þegar ég fer að pæla í því þá líða vikurnar yfir höfuð fáránlega hratt hérna, helgin búin og ný vika byrjuð en klárast um leið og önnur helgi tekur við og svo koll af kolli. Helgin var einnig fín, smá djamm, smá tsjill en um fram allt fórum við í dýragarðinn í Peking.
Dýragarðurinn er frábrugðinn öðrum dýragörðum að ýmsu leiti. Til dæmis stendur orðrétt í Lonely Planet: "All zoos are animals prisons, but Beijing Zoo seems like death row." Höfundar ferðabókanna vinsælu gefa sem sagt ekki mikið fyrir aðbúnað dýranna í garðinum en ég ætla að láta það liggja milli hluta. Annað er þó merkilegra en það er að í Peking dýragarðinum eru pöndur en þær er að finna í mjög fáum dýragörðum í heiminum. Ástæðan er auðvitað sú að pöndur eru í mikilli útrýmingarhættu en í náttúrunni er þær að finna á mjög afmörkuðu svæði í mið Kína. Einungis eru um 1600 dýr eftir villt og því er afar hörð refsing við því að drepa pöndur, dauðarefsing var til ársins 1997 en nú er það 20 ára fangelsisvist.
Alla vegana nó komið um pöndur í bili. Ég gleymdi myndavélinni minni heima þannig að engar myndir eru úr dýragarðinum en mér finnst það ekkert verra, fólk getur bara skoðað myndir af þessum dýrum á netinu. Kannski fer ég samt einhvern tíman aftur í garðinn og tek þá myndir, t.d. ef einhver nennir að heimsækja mig þá er það eflaust góður viðkomustaður sérstaklega vegna þess að það er Dairy Queen ísbúð við hliðina á honum. Ég fékk mér að sjálfsögðu ís, þeyting í þetta skiptið.
Núna verð ég að fara að sofa, voðalega hef ég alltaf lítinn tíma þessa dagana. Ég lofa að vera duglegur að blogga í vikunni til að vinna upp alla síðustu viku.
Kaupa, kaupa, kaupa!
Helgin er búin og ný vika er byrjuð.
Ég kom ýmsu í verk um helgina. Á laugardaginn fórum við strákarnir í IKEA og keyptum fleiri húsgögn í íbúðina okkar og ýmsilegt annað sem gerir heimilð meira kósí. Ég er búinn að vera á leiðinni í IKEA fáránlega lengi eða alveg síðan ég kom en nú loksins létum við verða af því og það var bara gamli góði leigubíllinn með allt draslið og okkur þrjá. Við vorum hálfnaðir að setja saman kommóðu sem við keyptum þegar það kom í ljós að okkur vantaði verkfæri og hún lá því hálfkláruð á miðju gólfinu þangað til í dag.
Sunnudagurinn var líka tekinn í verslunarleiðangur en þó með nokkuð öðru sniði. Í þetta skiptið fórum við aftur á silkimarkaðinn til verlsa okkur föt og fleira. Það er algjört brjálæði að fara inn á þessa túrista markaði, allir sölumennirnir að rífa í þig og bjóða þér Rolex, Ray-Ban, Gucci o.sv.fr. Ég tala nú ekki um þegar maður ætlar að kaupa sér eitthvað og þarf að fara að prútta. Það er nú samt eins gott því manni er alltaf boðið fáránlega há verð fyrst en ef vel tekst til í prúttinu er hægt að fá næstum allt fyrir ekki neitt. Ég keypti mér tvö silkibindi á 260 kr. saman eftir vel heppnað prútt og síðan bol og tvær peysur en þá var náttúrulega aðalmálið eftir, sjálft markmið ferðarinnar. Mig vantaði jakkaföt og þar sem ég var á silkimarkaðnum þýðir auðvitað ekkert annað en klæðskerasniðin föt og ég hélt flottheitunum áfram því ég vildi ekki hvaða efni sem er, einungis kasmírull. Eftir mjög langt og strangt prútt þar sem ég hafði t.d. rokið burtu í fússi tvisvar (náttlega allt partur af leiknum) fékk ég þessi líka fínu föt, jakka og buxur á 6300 kr. Afrakstur dagsins var sum sé mjög góður.
Í dag var Íslendinga hádegismatur eftir skóla þegar við 8 hittumst og borðuðum á múslimska staðnum í skólanum. Eftir það fórum við Kiddi aftur á markaðinn til að máta jakkafötin okkar sem voru næstum tilbúin og í leiðinni keypti ég mér par af skóm, adidas götuskór á 1200 kr. Í leiðinni fórum við í Íslenska sendiráðið og ég náði í pakka frá fjölskyldunni minni, afmælisgjöf og fullt af ísl. nammi, og enduðum svo í IKEA aftur til að kaupa verkfærasett og bættum þá að sjálfsögðu við svo lítið af húsgögnum.
Helgin var sem sagt ágæt, ekkert djamm en árángursríkar verslunarferðir. Varðandi síðustu viku þá var hún ólýsanleg! Þ.e.a.s. ekki frábær heldur verður henni ekki lýst með orðum og mun því vera eyða í þessari dagbók minni.
Innri Mongólía, af úlfaldabaki aftur í lestarsćti
Fjörið hófst þegar við settumst upp í jeppann, bílstjórinn ók eins og vitleysingur upp og niður sandöldurnar á fullu spítti þannig að manni leið eins og í torfærukeppni. Eftir smá bíltúr sem var eiginlega líkari rússíbanaferð komum við að litlum kofa þar sem voru fullt af úlföldum í girðingu. Þá tók við klukkutíma útreiðatúr á úlfaldabaki. Það var ótrúlega skemmtilegt og mikil upplifun enda hef ég aldrei séð úlfalda nema í dýragarði og á kínamúrnum svo að fara á bak á slíkri skepnu er eitthvað alveg nýtt. Úlfaldar eru ansi stór dýr. Það gerir auðvitað reiðtúr á þeim miklu skemmtilegri en ella því maður fær svo gott útsýni og svo er líka svo gaman að vera svona hátt uppi. Við riðum lengra inn í eyðimörkina þangað til við komum að minnsta dýragarði sem ég hef séð sem var eiginlega eins og lítill sveitabær þar sem villt dýr úr náttúrunni höfðu verið fönguð og stungið inn í allt of lítil búr. Þetta er náttlega ömurleg meðferð á dýrum bara til að sýna einhverjum túristum, fálki læstur í 1 rúmmeters stóru búri þannig hann getur aldrei flogið. Við riðum til baka og fórum út að mörkum eyðimerkurinnar en þar var hægt að renna sér niður bratta sandhlíðina en fyrir neðan tók við vengjulegt landslag og bíllinn beið okkar þar. Ótrúlegt hvað það eru skýr skil, eyðimörkin er bara eins og fjall sem rís upp úr jörðinni nema bara úr gulum sandi auk þess sem hún nær svo langt sem augað eygir þegar maður er kominn upp.
Við vorum komin heim á hótelið snemma um kvöldið eftir langann bíltúr. Við ákváðum að fá okkur "hotpot" í kvöldmat en það er víst eitthvað svona "local" í Innri Mongólíu. Upphaflega áttu Mongólsku hermennirnir að hafa eldað þennan pottrétt í hjálmunum sínum og þá þótti þetta frekar fátækleg fæða en er nú mjög fínn matur. Við fórum á besta hotpotstaðinn í Hohhot að sögn Lonely Planet. Á miðju borðinu sem við sátum við var hella og hana var síðan settur pottur með soði, einhverju kryddi og chillipipar og kveikt á hellunni en síðan komu fullt af diskum með kjötinu og kartöflunum sem við pöntuðum og áttum við síðan að sturta öllu útí ekki ólíkt kjötsúpu. Reyndar lentum við alveg í fáránlegum vandræðum með pöntunina því við skyldum náttúrulega ekkert hvernig við áttum að fara að þessu og það hjálpaði ekki til að um fimmtán þjónar komu til að reyna að afgreiða okkur þegar ljóst var að það var vestrænt fólk komið á staðinn. Þetta tókst samt á endanum og maturinn reyndist mjög góður. Kvöldið endaði síðan aftur á "Yesterday ballade bar".
Lestin okkar átti að fara klukkan ellefu um kvöldið þannig við höfðum nægan tíma á laugardeginum til að slaka á og gera það sem við vildum. Það þýddi að sjálfsögðu að við sváfum út en fórum síðan niðrí bæ á Pizza Hut og eftir það í búðarráp. Það sem toppaði samt örugglega daginn var að þrálátri löngun minni í alvöru ís fékkst loksins svalað. Við fundum nefnilega Dairy Queen ísbúð í einni verslunarmiðstöðinni sem fékk mig einnig til að rifja upp góðar minningar frá því þegar ein slík var starfrækt á Hjarðarhaganum hérna í gamla daga.
Klukkan ellefu var svo loks komið að því, heimförinni sem ég hefði alveg getað hlakkað til ef ekki væri fyrir helvítis lestina. Hún reyndist samt töluvert betri í þetta skiptið, þægilegri sæti og ég náði meira að segja að sofna smá. Það átti auðvitað að vera skóli á sunnudeginum út af fríinu en ég hef aldrei haft jafn lítið samviskubit af því að skrópa eins og þegar við tókum leigubíl heim að sofa í stað þess að mæta beint í skólann þegar við komum til Peking. Ferðin hafði hins vegar heppnast fáránlega vel, allt gekk eins og í sögu og þetta var meiriháttar lífsreynsla sem ég veit að við eigum eftir að búa að alla ævi.
Þegar þetta er skrifað er ég að klára að setja inn myndirnar frá ferðinni en þær eru í sömu möppu og hinar.
Myndir
Innri Mongólía, an Icelandic cowboy
Morgunin eftir vöknuðum við snemma til að koma farangrinum okkar í geymslu því við ætluðum að gista úti á gresjunum næstu nótt og tímdum því ekki að borga hótelherbergin. Klukkan níu vorum við svo mætt aftur á hótelið þar sem "rútan" beið okkar en það var minnsti og þrengsti 8 manna bíll sem ég hef farið í. Eftir um þriggja tíma akstur út úr bænum fóru tjaldbúðir Mongólanna að koma í ljós hverjar á fætur annari og eftir þrjár tilraunir fengum við loksins pláss í einum þeirra. Við komum okkur fyrir í Mongólsku tjaldi en fórum síðan út á hestaleiguna til að skoða fákana sem Mongólarnir ætluðu að bjóða hinum íslensku kúrekum á gresjunni. Hestaferðin var lífsreynsla. Þriggja tíma útreiðartúr á einhverjum lötustu ponyhestum sem ég hef séð, algerar bykkjur sem gátu ekki drattast úr sporunum svo við lölluðum allann tímann. Auk þess voru ístöðin stillt fyrir ponymongóla þannig við sátum alveg keng. Þetta var hins vegar fínasti útsýnistúr um slétturnar. Um kvöldið var slegin upp varðeldur og dansaðir mongólskir dansar en svo urðum við að leggjast á grjóthörðu plöturnar sem áttu að gegna hlutverki rúms í tjaldinu okkar. Eftir þrengslin í lestinni og bílnum, hossið á hestunum og grjótharða gólfið í tjaldinu vorum við orðin ansi illa farin í bílnum á leiðinni aftur til Hohhot þannig við fórum beint upp á herbergi að sofa þó það væri hádegi.
Eftir smá lúr ákváðum við að nota eftirmiðdaginn til að skoða aðalsafnið í bænum sem hafði að geyma ýmsar minjar úr sögu Mongóla í norður Kína auk þess sem sagan var rakin frá því löngu fyrir krist og veldi Mongóla sem reis með Genghis Kahn. Einnig voru þar fornleifar sem grafnar hafa verið upp á svæðinu og bar þar hæst risaeðlu og loðfíla beinagrindur. Um kvöldið ætluðum við að borða á mjög fínum veitingastað sem var á móti fína hótelinu þar sem við borðuðum fyrsta kvöldið. Vegna þess hve óhepplegt það er að vera fimm í hóp þegar maður notar leigubíla til að komast á milli enduðum við á því að taka tvo þriggjahjóla ógeðslega sóðalega kassabíla. Fimmtudagskvöldið endaði á mjög huggulegan pub, "Yesterdays ballade bar" og sátum þar fram eftir. Við fórum þó heim á hótel á skikkanlegum tíma enda beið okkar nýtt ævintýri snemma næsta morgun, við höfðum skipulagt eins dags ferð út í Gobi eyðimörkina.
...To be continued
Innri Mongólía, á vit ćvintýranna
„Beijingxi eða Peking vestur er stærsta lestarstöð í Asíu!“, hrópaði ég til strákanna þegar ég hafði fundið út frá hvaða stöð við ættum að fara og upplýsingar um hana á netinu. Það var að morgni mánudags en við áttum að fara klukkan níu um kvöldið og hugsuðum að best væri að vera tímanlega í frumraun sinni á kínversku lestarkerfi.
Um klukkan fjögur eða fimm tímum fyrir brottför stigum við út úr leigubílnum framan við lestarstöðina. Eftir u.þ.b. hálftíma höfðum við komið töskunum okkar í geymslu og fundið biðsalinn fyrir okkar lest, einungis fjórir og hálfur tími til að drepa. Það leið þó óvenju hratt, stelpurnar komu eftir smá tíma og við enduðum á því að fara inn á veitingastað og fá okkur kvöldmat áður en við fórum inn í biðsal. Ekki leið svo á löngu þar til við höfðum fundið sætin okkar í lestinni, harðir þröngir bekkir sem áttu á næstu 12 tímum eftir að verða okkar versta martröð.
Það er ótrúlegt hvað fók getur kvartað undan löngu flugi, er kannski að fara í 5 tíma flug og vælir hvað það séu nú vond sæti o.sv.fr. Ég fór í 9 tíma flug til að komast til Peking og ég verð bara að segja að það er alger draumur miðað við það að sitja á hörðum bekkjum í allt of troðinni lest í 12 tíma þar sem klósettaðstaðan er verri en í svínastíu. Sem sagt lestarferðin var erfið og hún var mjög mjög löng en eins og allt sem hefur upphaf endaði hún að lokum.
Það var kominn Þriðjudagsmorgun í Hohhot höfuðborg Innri Mongólíu þegar við stigum út og kalt og svalt loftið lék um okkur í golunni. Það var bara eins og við værum komin heim á frón eftir að hafa ferðast langt inn í land og örlítið norður. Lonely Planet var sjálskipaður fararstjóri og byrjaði á því að vísa okkur veginn í banka þar sem við gátum tekið út pening en eftir það á hótelið sem talið var fyrsti kostur fyrir fátæka ferðalanga. Hótelið reyndist líka hræódýrt og fínt miðað við það en ekkert meira, sturtur inn á herbergjunum og venjuleg klósett, það þurfti ekki meira til að gleðja mig eftir lestarferðina.
Um leið og við komum inn í anddyrið á hótelinu kom til okkar kínverji sem talaði ágætis ensku og var til í að þýða fyrir okkur því enginn í móttökunni talaði ensku. Þessi maður reyndist svo meira en lítið hjálplegur það sem eftir var af deginum. Hann tók okkur á lestarstöðina aftur svo við gætum keypt miða til baka og túlkaði auk þess sem hann fann fyrir okkur hamborgarastað þegar við vorum að leita að einhverju að borða. Ástæðan fyrir hjálplegheitunum kom þó fljótlega í ljós því hann var leiðsögumaður fyrir litla ferðaskrifstofu og vildi endilega sýna okkur hvað Innri Mongólía hefði upp á að bjóða. Eftir góða skorpu í prútti ákváðum við að fara með honum út á gresjurnar á vit ævintýra morgunin eftir.
...To be continued
Enginn titill!
Ferðin til Innri Mongólíu var frábær og mikil lífsreynsla. Það er hins vegar þannig að þegar maður kemur úr fríi þá bíður manns alltaf mikil vinna þannig ég hef ekki enn haft tíma til að skrifa almennilega bloggfærslu. Það er sem sagt frekar mikið að gera þessa dagana en ég ætla að nota þann frítíma sem ég hef til þess að skrifa um ferðina og vonandi kemur eitthvað inn á morgun auk þess sem ég tók fullt af myndum sem munu fylgja með.
Genghis Khan here I come!
Klukkan er hálf tíu á mánudagsmorgni og ég er í fríi alla vikuna.
Eftir u.þ.b. 11 tíma leggjum við af stað í tólf tíma lestarferð til Innri Mongólíu þar sem við ætlum að eyða næstu fjórum til fimm dögum. Það veltur þó allt á því hversu vel við notum daginn í dag. Þannig er nefnilega mál með vöxktum að við vitum hvorki hvaða lestarstöð við eigum að fara frá né hvar hún er svo það gæti orðið smá vandamál. Við erum að vona að það standi á lestarmiðanum okkar sem er auðvitað allur á kínversku en leigubílstjórinn gæti þá komið okkur á réttann stað.
Vandamál númer tvö er auðvitað hið týpíska lestarstöðvabrjálæði. Ef við komumst á rétta stöð þá verður nú örugglega ekki lítið vandamál að finna réttann brautarpall og rétta lest. Kannski stendur það líka á miðanum okkar en ef við þurfum að spyrja einhvern þá er það hægara sagt en gert, þeir bara neita að tala ensku þessir kínverjar. Fyrir utan þetta eru svo bara smá vandamál eftir svo sem að redda okkur gistingu þegar við komum og fá lestarmiða til baka.
Þar sem tími minn er af skornum skammti í dag verð ég að fara að hætta þessu bulli og reyna að redda því sem reddað verður fyrir þessa óvissuferð. Það er því augljóst að ég munu ekki blogga næstu dagana en ef dagarnir verða að vikum og vikurnar að mánuðum tsja... þá máttu fara að efast um tilvist mína.